The association of the three elements “Imamate”, “community”, and “religiosity” within the social framework of Iran resulted in the victory of the Islamic Revolution of Iran. The revolution paved the Shi’i thought with its main elements and ramifications to find its way into the political arena of the world. Thus, one can explain and defend the main element of the Shi’i society, i.e. the position of ‘Imamate’ and ‘guardianship’ (wilÁyah) by means of kalÁm and jurisprudence (fiqh). However, political jurisprudence inevitably makes its practical appearance widely in almost all components of politico-social system. It seems that nowadays the main question in political jurisprudence is not to be grounded in the possibility of the guardianship or authority of faqih. Rather, the explanation of the way in which this guardianship is exercised in society is considered to be the most fundamental task of political thought. Accordingly, in this article an attempt has been made at the first to touch on the nature of political jurisprudence in detail while giving definitions of fiqh and politics.
1. قرآن کریم. 2. آقامهدوی، اصغر و قانع، احمد، گفتارهایی در فقه سیاسی(حکومت، امنیت و فرهنگ)، تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق7، 1390. 3. ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغة، محقق / مصحح: عبدالسلام محمدهارون، ج4، قم: مکتب الاعلام الاسلامی، 1404ق. 4. ابن منظور، محمدبن مکرم، لسان العرب، محقق/ مصحح: جمال الدین میردامادى، بیروت: دارالفکر للطباعة و النشر و التوزیع، 1414ق. 5. امام خمینی، سیدروح الله، صحیفه امام، ج12و13، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره)، 1379. 6. جعفری، محمدتقی، فلسفه دین، تدوین عبدالله نصری، قم: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چ2، 1378. 7. -------------، حکمت اصول سیاسی اسلام، تهران: بنیاد نهج البلاغه، 1369. 8. جوادی آملی، عبدالله، خمس رسائل، قم: مؤسسه نشر اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، 1363. 9. حسینی زبیدی، محمدمرتضی، تاج العروس من جواهر القاموس، مصحح: هلالی، علی و سیری، علی، ج19، بیروت: دارالفکر، 1414ق. 10. حق شناس، علی محمد، سامعی، حسین و انتخابی، نرگس، فرهنگ معاصر هزاره، تهران: فرهنگ معاصر، 1381. 11. حلّى، حسن بن یوسف بن مطهر اسدى، تذکرة الفقهاء، ج1، قم: مؤسسه آل البیت:، 1373. 12. حلّی، مقدادبن عبدالله، نضد القواعد الفقهیة علی مذهب الامامیة، ج1، قم: کتابخانه آیةالله مرعشی نجفی، 1403ق. 13. حییم، سلیمان، فرهنگ معاصر انگلیسی ـ فارسی حییم، تدوین: واحد پژوهش فرهنگ معاصر، تهران: مجموعه فرهنگ های حییم، 1390. 14. خسروپناه، عبدالحسین، تمایزات فقه و فقه سیاسی، به اهتمام علی اصغر نصرتی، تهران: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393. 15. دوورژه، موریس، اصول علم سیاست، ترجمة ابوالفضل قاضى، تهران: علمی و فرهنگی، چ8، 1391. 16. دهخدا، علی اکبر، لغت نامه دهخدا، تهران: دانشگاه تهران، 1377. 17. سیدباقری، سیدکاظم، فقه سیاسی شیعه و ساز و کارهای تحول در دوران معاصر، به اهتمام علی اصغر نصرتی، تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393. 18. شکوری، ابوالفضل، فقه سیاسی اسلام، قم: بوستان کتاب، چ2، 1377. 19. (شهید اول)، محمدبن مکی، ذکری الشیعة فی احکام الشریعة، ج1، قم: مؤسسه آل البیت: لاحیاء التراث، 1377. 20. صدرالدین شیرازی، محمدبن ابراهیم، رساله سه اصل، تصحیح و تحقیق و مقدمه حسین نصر، تهران: بنیاد حکمت اسلامی صدرا، 1381. 21. عالم، عبدالرحمن، بنیادهای علم سیاست، تهران: نشر نی، 1373. 22. عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، تهران: امیرکبیر، چ23، 1381 23. عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج2، تهران: امیرکبیر، 1367. 24. ---------------، تمایزات فقه و فقه سیاسی، به اهتمام علی اصغر نصرتی، قم: بوستان کتاب، 1393. 25. کرکى، على بن حسین، جامع المقاصد فی شرح القواعد، ج1، قم: مؤسسه آل البیت:، چ2، 1414ق. 26. لک زایی، نجف، تمایزات فقه و فقه سیاسی، به اهتمام علی اصغر نصرتی، تهران: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393. 27. لوییس، معلوف، المنجد فی اللغة و الأعلام، ج1، بیروت: دارالشرق، باب سین، 1378. 28. مبلغی، احمد، تمایزات فقه و فقه سیاسی، به اهتمام علی اصغر نصرتی، تهران: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393. 29. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج9، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1368. 30. معین، محمد، فرهنگ فارسی معین، تهران: امیرکبیر، چ4، 1364. 31. نجفى (کاشف الغطاء)، على بن محمدرضابن هادى، باب مدینة العلم، قم: مؤسسه کاشف الغطاء، 1411ق. 32. هیوود، اندرو، سیاست، ترجمة عبدالرحمان عالم، تهران: نشر نی، چ3، 1392.
