Islamic Government

Islamic Government

Social Seditions and the Working Methods of Dealing with Them

Document Type : Original Article

Author
Abstract
Sedition in social fields means turbulence, division, conflict, and even killing. According to the Holy Qur’an, sedition is more serious than killing. Based on the Qur’anic verses and traditions, the world of Islam will pass through seditions and plots, but God the Almighty and His Messenger have already shown the way out of them. Thus, if we look at the issue of sedition from a historical perspective, the roots of social sedition can be taken to be in the conflicts and disputes over the rule and the succession of the Messenger of God (may peace be upon him and his progeny) to whose consequences the Qur’anic verses and traditions have given admonitions. To overcome these plots and seditions, there would be no way other than returning to the teachings of the Holy Qur’an and Itrah (the Infallible Imams), the real successors of the Prophet. From among the working ways to confront the seditions and plots one can enumerate the following: the authority of the Islamic ruler, recognition of the capacities of the Muslim community such as the heads of the nomadic tribes, people-based organizations, and the like, illuminating preaching of the Muslim scholars, deep insight into the enemies’ plots and full awareness of the beliefs and thoughts of the Islamic denominations. These working ways along with contemplating the Qur’anic verses and the traditions narrated by both Sunni and Shi’a scholars can help to deal with seditions and plots. This research has been conducted drawing upon library method as well as descriptive -deductive approach.
Keywords

1. قرآن کریم.
2. نهج البلاغه.
3. آقابخشی، علی اکبر و افشاری‌راد، مینو، فرهنگ علوم سیاسی، تهران: نشر چاپار، 1386.
4. آلوسی، محمود، روح المعانی، به کوشش عبدالباری، ج5، بیروت: دار الکتب العلمیة، 1415ق.
5. آمدی، عبدالواحد، تصنیف غرر الحکم و دررالکلم، به کوشش مصطفی درایتی، قم: بوستان کتاب، 1366.
6. ابن ابی حاتم، عبدالرحمن بن محمد، تفسیر ابن ابی حاتم، به کوشش اسعدمحمد، ج5، بیروت: المکتبة العصریة، 1419ق.
7. ابن ابی شیبه، ابوبکر عبدالله بن محمد، المصنف، به کوشش سعیدمحمد، ج8، بیروت: دارالفکر، 1409ق.
8. ابن عاشور، محمدبن محمدطاهر، التحریر و التنویر، ج9، بیروت: مؤسسة التاریخ، بی تا.
9. ابن منظور، محمدبن مکرم بن علی الانصاری، لسان العرب، ج13، قم: ادب الحوزه، 1405ق.
10. ابن أبی الحدید، عبدالحمیدبن هبةالله، شرح نهج البلاغة، ج18، قم: کتابخانه آیةالله مرعشی(ره)، 1404ق.
11. ابوزهره، محمد، زهرة التفاسیر، ج6، بیروت: دارالفکر، بی تا.
12. بخاری، صحیح بخاری، ج7،5،4و8، بیروت: دارالفکر، 1401ق.
13. بیضاوی، ناصرالدین عبدالله، تفسیر بیضاوی(انوار التنزیل)، به کوشش مرعشلی، ج3، بیروت: دار احیاء التراث العربی، 1418ق.
14. حاکم نیشابوری، محمدبن عبدالله، المستدرک، به کوشش مرعشلی، ج3، بیروت: دار المعرفة، 1406ق.
15. حجازی، محمدمحمود، التفسیر الواضح، ج1، بیروت: دار الجیل، 1413ق.
16. حسینی شاه عبدالعظیمی، حسین، تفسیر اثنی عشری، ج2، تهران: میقات، 1363.
17. حلی، محمدبن مطهر، نهج الحق و کشف الصدق، ترجمة علیرضا کهنسال، تهران: تاسوعا، 1379.
18. حنبل، احمدبن محمد، مسند احمد، ج4،3،1و5، بیروت: دار صادر، بی تا.
19. خوانسارى، محمدبن حسین، شرح غرر الحکم و درر الکلم، به کوشش جلال الدین ارموی محدث، ج4، تهران: دانشگاه تهران، چ4، 1366.
20. خویی، میرزاحبیب الله، منهاج البراعة (شرح نهج البلاغه)، ج21، تهران: المکتبة الاسلامیه، 1348.
21. زحیلی، وهبه، التفسیر المنیر، ج9، بیروت: دار الفکر المعاصر، 1411ق.
22. زریاب، عباس، «امام صادق7»، دائرة المعارف تشیع، ج2، تهران: نشر سعید، 1375.
23. سیدبن طاووس، سیدرضی الدین علی بن موسی بن جعفر بن طاووس، الملاحم و الفتن، اصفهان: صاحب الامر، 1416ق.
24. سیدقطب، فی ظلال القرآن، ج4، القاهره: دار الشروق، 1400ق.
25. سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور، ج3، بیروت: دارالمعرفة، 1365ق.
26. شمس الدین، محمدمهدی، دراسات فی نهج البلاغه، بی جا: دار الاسلامیة، 1360.
27. شیبانی، عمربن ابی عاصم، کتاب السنة، به کوشش محمدالبانی، بیروت: المکتب الاسلامی، 1413ق.
28. طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان، ج9، بیروت: اعلمی، 1393ق.
29. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج4، بیروت: دار المعرفة، 1406ق.
30. طبری، محمدبن جریر، جامع البیان، ج6، بیروت: دار المعرفة، 1412ق.
31. طنطاوی، محمد، التفسیر الوسیط، ج6، قاهره: دارالمعارف، 1412ق.
32. عاملی(شهید اول)، محمدبن مکی، القواعد و الفوائد، تحقیق السیدعبدالهادی الحکیم، ج2، قم: منشورات مکتبة المفید، بی تا.
33. عیاشی، ابونصرمحمدبن مسعود، تفسیر العیاشی، به کوشش رسولی محلاتی، ج2، تهران: المکتبة العلمیة الاسلامیه، بی تا.
34. فراهیدی، احمدبن خلیل، العین، به کوشش المخزومی و السامرائی، ج8، بی جا: دار الهجرة، 1409ق.
35. قرطبی، ابوعبدالله محمدبن احمد انصاری، تفسیر قرطبی، ج7، بیروت: دار احیاء التراث العربی، 1405ق.
36. قزوینی، ملاخلیل، صافی در شرح کافی، ج1، قم: دار الحدیث، 1387.
37. قمى، عباس، سفینة البحار، ج7، قم: اسوه، 1414 ق.
38. کلینى، محمدبن یعقوب، الکافی، به کوشش علی اکبر غفاری، ج1و2، تهران: دار الکتب الاسلامیه، 1375.
39. کاشانی، ملافتح الله، منهج الصادقین، ج3، تهران: کتابفروشی علمی، 1336.
40. متقی هندی، علاءالدین علی بن حسام، کنزالعمال، به کوشش السقاء، ج1، بیروت: الرسالة، 1413ق.
41. مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج72، بیروت: داراحیاءالتراث العربی، 1403ق.
42. مراغی، احمدمصطفی، تفسیر المراغی، ج9، بیروت: دارالفکر، بی تا.
43. مسعودی، علی بن الحسین، مروج الذهب، به کوشش داغر، ج3، قم: دار الهجرة، 1409ق.
44. مسلم، صحیح مسلم، ج1، 4، 5، 7و8 ، بیروت: دارالفکر، بی تا.
45. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1374.
46. مغنیه، محمدجواد، التفسیر الکاشف، ج2، بیروت: دار العلم للملایین، 1981م.
47. مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المؤمنین7، تهران: دارالکُتُب العلمیّه، 1381.
48. هیثمی، احمد بن حجر، مجمع الزوائد، ج7، بیروت: دار الکتاب العربی، 1402ق.

  • Receive Date 09 September 2015
  • Revise Date 04 April 2016
  • Accept Date 04 April 2016