Islamic Government

Islamic Government

Development of Political Jurisprudence along with the Course of Shi‘ī Political Jurisprudence

Document Type : Original Article

Authors
imam khomani
Abstract
Research into the history of political jurisprudence (fiqh) can be conducted with different approaches. The selected approach to the issue in question is to bring the political and social developments in the history of political jurisprudence into sharp focus in this research work. According to this approach, the history of the political jurisprudence in its evolutionary course are divided into four periods: ‘formation’, ‘formulation’, ‘establishment’, and ‘fulfilment’. In the first period the jurisprudential principles regarding the Prophetic Jurisprudence (figh al-Nabi), the Caliphate Jurisprudence (fiqh al-Khilafah), and the Imamate Jurisprudence (fiqh al-ImÁmah) have been formed. The most important feature of the formation period was the measures taken to identify the Shi‘Ð scholars who have embarked on formulating ideas and doctrines into books and preserving the cultural heritage of Shi‘ism. Their strategy regarding the political jurisprudence was mainly to provide ‘political statements’. The ‘establishment period’ can be said to be the active presence of Shi‘Ð jurisprudence which was once marginalized. The introduction of Shi‘Ð jurisprudence into the contemporary real life, its social influence as well as its conflict with the model which lends support to monarchy as a system of government transforms the strategy of the political jurisprudence from political statement into a ‘political theory’. In the fourth period, political jurisprudence leaves its theoretical realm and enters the realm of ‘political system’. In this model, through a series of political processes and developments, the Muslim jurist, faqih, acquire merits to be put on the top of the political power hierarchy.
Keywords

1. آقا بزرگ تهرانی، محمدحسن‎بن‎علی‎اکبر، الذریعة الی تصانیف الشیعة، ج2، بیروت: بی نا، 1388ق.
2. الشیبی، کامل مصطفی، تشیع و تصوف تا آغاز سده دوازدهم، ترجمه علی‌رضا ذکاوتی، تهران: امیر کبیر، 1359.
3. امام خمینی، سیدروح‎الله، صحیفه امام، ج10 و21، بی‎جا: موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1378.
4. -----------------، کتاب البیع، ج2، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، چ3، ‏1388.
5. ایزدهی، سیدسجاد، فقه سیاسی امام خمینی;، تهران: مؤسسه نشر آثار امام خمینی;، مؤسسه چاپ و نشر عروج، 1390.
6. پیام آیةالله خامنه‌ای به کنگره جهانی هزاره شیخ مفید، (http://farsi.khamenei.ir)، 1372.
7. بحرانی، یوسف‎بن‎احمد، لؤلؤة البحرین، با تعلیقات سید محمد صادق بحرالعلوم، نجف اشرف: مطبعة النعمان، بی‎تا.
8. جعفریان، رسول، صفویه در عرصه دین، فرهنگ و سیاست، ج1و3، قم: پژِوهشکده حوزه و دانشگاه، 1379.
9. حلی، جعفربن‎حسن، شرایع الاسلام فی مسائل الحلال و الحرام‌، مصحح و محقق عبدالحسین محمدعلی بقال، ج1، قم: مؤسسه اسماعیلیان، چ2، 1408ق.
10. حلی، حسن‎بن‎یوسف، مختلف الشیعة فی أحکام الشریعة، ج2، محقق و مصنف گروه پژوهش دفتر انتشارات اسلامی، ج2، قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم‌، چ2، 1413ق.
11. سبحانى، جعفر، ادوار الفقه الامامی، ج1، قم: مؤسسه امام صادق7، 1424ق.
12. سیوری، راجر، ایران عصر صفوی، ترجمه کامبیز عزیزی، تهران: نشر مرکز، چ4، 1374.
13. ---------، در باب صفویان، مترجم رمضان علی روح الهی، تهران: نشر مرکز، 1380.
14. شمیم، علی‌اصغر، ایران در دوره سلطنت قاجار، تهران: انتشارات علمی، چ3، 1371.
15. شهید ثانی، زین الدین‎بن‎علی، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج‌1، قم: کتاب‎فروشی داوری، 1410ق.
16. شیخ مفید، محمدبن‎محمدبن‎نعمان، تصحیح اعتقادات الامامیة، تحقیق حسین درگاهى، قم: الموتمر العالمی للشیخ المفید، 1413ق.
17. طوسی، محمدبن‎حسن، الخلاف، محقق و مصحح: علی خراسانی و دیگران، ج1، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1407ق.
18. طریحی، فخر الدین‎بن‎محمد، مجمع البحرین، تهران: نشر مرتضوی، چ3، 1375.
19. کاشف الغطاء، جعفربن‎خضر مالکی، کشف الغطاء عن مبهمات الشریعة الغراء، بیروت: دار الاحیاء التراث العربی، بی‎تا.
20. کدیور، محسن، حکومت ولایی، تهران: نشر نی، چ5، 1387.
21. کرکی، علی‎بن‎حسین عاملی، جامع المقاصد فی شرح القواعد، ج1، قم: مؤسسه آل البیت:، چ2، 1414ق.
22. ------------------، نفحات اللاهوت فی لعن الجبت و الطاغوت، مصحح محمد هادی امینی، تهران: نینوا، بی‌تا.
23. ------------------، رسائل المحقق الکرکی، مصحح: شیخ محمد حسون، قم: کتابخانه آیةالله مرعشی، 1409ق.
24. گرجی، ابوالقاسم، تاریخ فقه و فقه، تهران: سمت، 1421ق.
25. لک زایی، نجف، چالش سیاست دینی و نظم سلطانی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، چ2، 1386.
26. مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، محقق و مصحح: جمعی از محققان، ج36 و 39، بیروت: چ2، 1403.
27. مدنی، سیدجلال‎الدین، تاریخ سیاسى معاصر ایران، ج1، قم: دفتر انتشارات اسلامی، چ2، 1361.
28. مزینانی، محمدصادق، اندیشه‌های سیاسی محقق نراقی، قم: دبیر خانه مجلس خبرگان رهبری، 1381.
29. مطهری، مرتضی، ده گفتار، قم: انتشارات صدرا، بی‎تا.
30. موسوی (شریف مرتضى)، علی‎بن‎حسین، ‏الانتصار فی انفرادات الإمامیة، قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم‏، 1415ق‏.
31. مینورسکی، ولادیمیر، سازمان اداری حکومت صفوی، با تحقیقات و حواشی و تعلیقات استاد مینورسکی بر تذکرة الملوک، ترجمه مسعود رجب‌نیا، تهران: انجمن کتاب، 1334.
32. نایینی، محمدحسین، تنبیه الامة و تنزیه الملة، تصحیح سیدجواد ورعی، قم: بوستان کتاب، 1382.
33. نجفی، موسی و حقانی، موسی، تاریخ تحولات سیاسی ایران، تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران، 1381.
34. نراقی، مولی احمدبن‎محمدمهدی، عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام و مهمات مسائل الحلال و الحرام‌، قم: انتشارات دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم، 1417ق.
35. هدایت، رضاقلی‌خان، تاریخ روضة الصفا، ج9، قم: حکمت، 1339.
36. هیدجی، محمدعلی، رسالة دخانیة، تصحیح علی‎اکبر ولایتی، تهران: وزارت امور خارجه، 1381.

  • Receive Date 15 October 2016
  • Revise Date 01 May 2017
  • Accept Date 01 May 2017