2
Research Institute of Islamic Culture and Thought
Abstract
With the formal establishment of the Islamic Republic of Iran, the idea of ‘legislation based on the Divine Law (Shari ҅ah)’ gradually gained considerable strength. Despite this, the absence of a system of thought suitable and symmetrical for making a link between law and Shari ҅ah in respect of legislation has brought about certain problems and heterogeneity in the field of legal debates. This has also caused many existing structures and institutions not to be emanated from the Divine Law, which has its roots in the fact that there has been a failure to properly define and explain the implications of conventional and legal legislation. Accordingly, the main topic of this research work is to ‘examine the relationship between the current state of legislation in Iran’s legal system and the desired legislation originated in the Divine Law.’ Drawing upon the descriptive-analytical method, in the present research, an attempt has been made to conduct this comparative study of both forms of legislation to provide the necessary solution for finding the desired legislative system. The innovative nature of the present research, which has been less carefully investigated, is the insight into the lack of correct and desirable establishment of legislation based on the Divine Law, due to the lack of connection between the stage of discovering and deducing the laws of Shari ҅ah and the stage of planning based on the laws discoverd by the Muslim jurists.
1. اداره کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی، صورت مشروح مذاکرات مجلس بررسی نهائی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، ج1، تهران: اداره کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی، 1364. 2. امام خمینی، سیدروحالله، صحیفه امام، ج10، 15، 18، 20و21، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، چ4، 1389. 3. امام خمینی، سیدروحالله، ولایت فقیه، اصفهان: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، مرکز تحقیقات رایانهای قائمیه اصفهان، چ9، 1379. 4. حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج18، قم: مؤسسة آلالبیت: لإحیاء التراث، 1414ق. 5. حسینی میلانی، سیدعلی، اثبات الولایة العامة، قم: انتشارات الحقایق، 1438ق. 6. حیدری خورمیزی، سیدمحمد، «قانون و قانونگذاری در حکومت اسلامی با تأکید بر دیدگاه میرزای نائینی و امام خمینی;»، دو فصلنامه علمی ـ تخصصی اندیشنامه ولایت، سال سوم، ش6، 1396. 7. دبیرنیا، علیرضا و نقوی، فاطمهسادات، «تطبیق فرآیند تقنین در جمهوری اسلامی ایران با نظریه قانونگذاری به مثابه برنامهریزی در راستای اجرای قوانین الهی»، دانش حقوق عمومی، ش19، 1397. 8. رحمانی، محمد، «منطقةالفراغ»، نقد و نظر، دوره دوم، ش5، 1374. 9. سبحانی، جعفر، الأسماء الثلاثة، الإله و الرب و العباده، قم: مؤسسة الامام صادق7، 1417ق(ب). 10. سبحانی، جعفر، «التقنین فی الحکومة الاسلامیة»، کتاب الجتهاد و الحیاة: حوار علی الورق، قم: مؤسسه دایرة المعارف فقه الاسلامی، چ2، 1417ق(الف). 11. سبحانی، جعفر، «تبیین احکام شرعی بر عهده فقهاست نه مجلس»: https://www.hawzahnews.com/news/230802 12. کعبی، عباس، گفتارهایی در حقوق، گفتارهایی در حقوق عمومی اسلامی؛ سیاستهای کلی نظام، راهکار ارتقای نظام قانونگذاری اسلامی، تهران: پژوهشکده شورای نگهبان، 1394. 13. گرجی، ابوالقاسم، تاریخ فقه و فقها، تهران: سمت، چ15، 1395. 14. مکارم شیرازی، ناصر، انوار الاصول، ج3، قم: مدرسة الامام على بن ابى طالب7، چ2، 1428ق. 15. ملکافضلی، محسن، «جایگاه مجمع تشخیص مصلحت نظام در فرایند قانونگذاری»، حکومت اسلامی، سال دوازدهم، ش2، 1386. 16. منتظری، حسینعلی، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ج3، تهران: انتشارات سرایی، چ2، 1379.
