Transparency is one of the applied political-moral terms which has to be precisely delineated and delimited in terms of the standards to which one refers to make a true judgment on its truth or falsity in different circumstances. The research question of this paper is that whether transparency in the Islamic government can be taken to be a major principle or not. If so, what is the standard of transparency in the Islamic government regarding different things? As a matter of fact, the main question of this research which has been conducted drawing upon analytic-citation method is that how far and to what extent the functions of a ruler in the religious government should be transparent and how one can set a criterion for the necessity or lack of necessity of transparency in the functions of rulers or in the structure of the government. Findings of the research demonstrate that the standard of justice-security, together with the Muslim guardian jurist’s authoritative (wilāī) judgement can be regarded as a standard for discerning the realm of transparency in the religious government. According to this standard, as long as transparency does not contradict justice, transparency is a matter of urgency, though in certain cases where justice is difficult to discern, another complementary standard which is to be presented is security. According to this complementary element, as long as security – in varying aspects – is not questioned, transparency is urgent. However, in certain cases, due to the conflicts of interests, security may also not be defining. In this case, the authoritative judgement of a Muslim gurdian jurist which functions as a virtuous paradigm, will delimit boundaries of transparency.
1. قرآن کریم. 2. نهج البلاغه. 3. آمدی، عبدالواحد بن محمد، غررالحکم و دررالکلم، شارح: آقاجمال خوانساری، ج6، تهران: دانشگاه تهران مؤسسه انتشارات و چاپ، ۱۳۶۶. 4. ابن بابویه، محمد بن على، معانی الأخبار، ترجمه عبدالعلی شاهرودی محمدى، ج1، تهران: بینا، چ2، ۱۴۱۶ق. 5. امام خمینی، سیدروحالله، صحیفه نور، ج9، بیجا: مرکز مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی، ۱۳۶۱. 6. باقری، مهتاب، «جایگاه اصل شفافیت در اقتصاد جهانی تجارت»، پایاننامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۹۱. 7. بوزان، باری، مردم دولتها و هراس، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی، ۱۳۷۸. 8. جلالی، محمد و اژئر، زهرا، «پاسخگویی دولت: جایگاه، ارکان و پیش شرطها»، پژوهشهای حقوق تطبیقی، ش1، ۱۳۹۵. 9. خامنهای، سیدعلی، بیانات در دیدار رئیس و اعضای مجلس خبرگان رهبری، 14/6/1393: KHAMENEI.IR 10. خرازی، محسن، بدایة المعارف الالهیة، قم: مؤسسه نشر اسلامی، ۱۴۳۲ق. 11. خردمند، محسن، «جایگاه فقهی شفافیت اطلاعات حکومت اسلامی»، نشریه حکومت اسلامی، ش92، ۱۳۹۸. 12. دورکیم، امیل، درباره تقسیم کار اجتماعی، ترجمه باقر پرهام، تهران: نشر مرکز، ویرایش دوم، ۱۳۸۱. 13. راغب اصفهانی، ابوالقاسم حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، بیجا: انتشارات مرتضوی، چ2، ۱۳۷۶. 14. ربیعی، علی، مطالعات امنیت ملی، تهران: وزارت امور خارجه، ۱۳۸۳. 15. رضایی، پروین و درتاج، فریبرز، مهاجرت نخبگان، پدیدهای برای تأمل، کرمان: دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی کرمان، ۱۳۸۷. 16. رنانی، محسن و مؤیدفر، رزیتا، سرمایه اجتماعی و توسعه در ایران، تهران: طرح نو، ۱۳۸۹. 17. روشه، گی، مقدمهای بر جامعهشناسی عمومی، ترجمه هما زنجانیزاده، تهران: سمت، ۱۳۸۷. 18. زاهدی، شمسالسادات و خانباشی، محمد، «از اعتماد عمومی تا اعتماد سیاسی (پژوهشی پیرامون رابطه اعتماد عمومی و اعتماد سیاسی در ایران)»، پژوهشهای مدیریت در ایران، ش4، ۱۳۹۰. 19. طباطبایى، سیدمحمدحسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج19، قم: اسماعیلیان، چ2، ۱۳۹۰ق. 20. طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج5، تهران: ناصر خسرو، چ3، ۱۳۷۲. 21. غزالی، محمد، المستصفی من علم الاصول. قاهره: سدرة المنتهی، بیتا. 22. فیومی، احمدبن محمد، المصباح المنیر فى غریب الشرح الکبیر للرافعى، ج2، قم: دارالهجرة، ۱۳۸۳. 23. قاضی، ابوالفضل، حقوق اساسی و نهادهای سیاسی، تهران: دانشگاه تهران، ۱۳۶۸. 24. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. 25. کاظمی خلخالی، زینالعابدین، توحید مفضل و اخلاق، تهران: حجر، ۱۳۶۱. 26. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، مصحح: علیاکبر غفاری و محمد آخوندی، ج1و3، تهران: دارالکتب الإسلامیة، ۱۳۶۳. 27. کوهن، کارل، دموکراسی، ترجمه فریبرز مجیدی، تهران: خوارزمی، ۱۳۷۳. 28. لازار، ژودیت، افکار عمومی، ترجمه مرتضی کتبی، تهران: نشر نی، ۱۳۸۶. 29. متیو، برتران، قانون، ترجمه مجید ادیب، تهران: میزان، ۱۳۹۱. 30. محمدی ریشهری، محمد، فلسفه وحی و نبوت، قم: دفتر انتشارات اسلامی، چ8، ۱۳۷۱. 31. محمدی ریشهری، محمد، حکمتنامه پیامبر اعظم9، ج8، قم: دارالحدیث، 1387. 32. مصباح یزدی، محمدتقی، نقد و بررسی مکاتب اخلاقی، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، ۱۳۸۴. 33. مک لاود، کرولین، دانشنامه فلسفه استنفورد: اعتماد، ترجمه امیرحسین خداپرست، تهران: ققنوس، ۱۳۹۵. 34. منطقی، محسن و شریفی، احمدحسین، «فرآیند «اکتشاف» نظریه اخلاقی اسلام در موضوع «سکوت سازمانی»»، فصلنامه علمی ـ پژوهشی پژوهشنامه اخلاقی، ش42، ۱۳۹۷. 35. میرحسینی، بی بی محبوبه، «بررسی ابعاد حفظ اسرار و نقش آن در امنیت از منظر آیات و روایات»، پایاننامه کارشناسی ارشد، دانشگاه قرآن و حدیث، ۱۳۹۳. 36. ورعی، سیدجواد، حقوق و وظایف شهروندان و دولتمردان، قم: دبیرخانه مجلس خبرگان، ۱۳۸۱. 37. Ellington, Thomas c, "Secrecy and disclosure: Policies and consequences in the American experience" In Government Secrecy, Published online, 2015 38. Williamson Victori, and Domminic Murphy, Neil Greenb, "COVID-19 and experiences of moral injury in front-line key workers" Published by Oxford University prees on behalf of the socity of Occupational Medicine, 2020.
