The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View
Muslim jurisprudents have taken Imamate as well as prophethood to be a divine grace and the philosophy of the existence of Imams as the ones who lead human beings to their utmost perfection, preserve religion and guide people to the right path. The Qur’Ánic verses bear evidence for the aforementioned unceasing divine grace. Without doubt, this divine grace operates with the formation of a monotheistic society cleansed of any atheism, hypocrisy and wickedness in which only Imam Mahdi (may God hasten his reappearance), the Promised one, reappears. The question arises whether or not the formation of an Islamic government in the Periods of Occultation is restricted to the presence of the Infallible Imam or that the Muslim community (Ummah) in the period of Major Occultation is bound to form it. The content of the Qur’Ánic verses indicates that forming an Islamic government for the fulfillment of divine precepts and administration of justice cannot be stopped and this is not dependent on the presence of Infallible Imams. What is more, an Islamic government, when formed in the period of Major Occultation, in its evolutionary movement, helps to fulfil the Divine Promise and the reappearance of Imam Mahdi (may God hasten his happy reapperance). Drawing upon analytic method based on the Holy Qur’Án, and with emphasis on the statements of the Supreme Leader, this article seeks to establish the fact that the establishment of Islamic government in the period of Occultation, in addition to be in correspondence with the divine nature and grace, helps to lead the Muslim community in the direction of ideal perfection and happiness, and paves the ground for the reappearance of the Saviour of humanity.
1. قرآن کریم. 2. نهج البلاغه. 3. ابن بابویه، محمد بن على، عیون أخبار الرضا7، ج1، تهران: جهان، 1378ق. 4. ابن بابویه، محمد بن علی، الإمامة و التبصرة من الحیرة، قم: مؤسسة آل البیت:، چ2، بیتا. 5. ابن عطیه، جمیل حمود، ابهى المداد فی شرح مؤتمر علماء بغداد، ج1، بیروت: مؤسسة الأعلمی، 1423ق. 6. انصاریان، حسین، تفسیر حکیم، ج4، قم: دار العرفان، 1393. 7. بحرانی، ابن میثم، شرح نهج البلاغه، مرکز النشر مکتب الاعلام الاسلامی، ج3، قم: مؤسسة النصر، 1362. 8. بحرانى، سید هاشم بن سلیمان، البرهان فی تفسیر القرآن، ج2و5، قم: مؤسسة البعثة، قسم الدراسات الإسلامیة، 1415ق. 9. بلاغى، محمدجواد، آلاء الرحمن فى تفسیر القرآن، ج1، قم: بنیاد بعثت، 1420ق. 10. حویزى، عبد على بن جمعه، تفسیر نور الثقلین، ج4، قم: اسماعیلیان، 1415ق. 11. خامنهای، سیدعلی، آفتاب در مصاف، علل و ابعاد حادثه عاشورا «برگرفته از بیانات حـضرت آیةالله خامنهای»، تهران: مؤسسه فرهنگی حدیث لوح و قلم، انتشارات انقلاب اسلامی، ۱۳۹۲. 12. خامنهای، سیدعلی، ولایت و حکومت، «بیانات مقام معظّم رهبری درباره ولایت و حکومت»، تهران: مؤسسه جهادی مرکز صهبا، ۱۳۹۱. 13. سید بن طاووس، علی بن موسی، اقبال الاعمال، ج1، قم: مکتب الاعلام الاسلامی، 1414ق. 14. سیدرضی، مرتضی، الشافی فی الإمامة، ج1، تهران: مؤسسة الصادق7، چ2، 1410ق. 15. شهید مطهری، مرتضی، مجموعه آثار استاد شهید مطهرى، ج18، تهران: صدرا، 1372. 16. شوشتری، قاضی نور الله، إحقاق الحق و إزهاق الباطل، ج29، قم: مکتبة آیةالله المرعشی النجفی;، 1409ق. 17. شیخ طوسى، محمد بن حسن، تلخیص الشافی، ج1، قم: انتشارات المحبین، 1382. 18. شیخ طوسی، محمد بن حسن، التبیان فى تفسیر القرآن، ج5، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، بیتا. 19. صادقی تهرانی، محمد، الفرقان فى تفسیر القرآن بالقرآن و السنة، ج13و19، قم: انتشارات فرهنگ اسلامی، چ2، 1365ق. 20. طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج4، 5، 14، 15و16، قم: مکتبة النشر الإسلامی، چ5، 1417ق. 21. طبرسى، فضلبنحسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، ج7و9، تهران: انتشارات ناصر خسرو، چ3، 1372ق. 22. طبرسی، احمدبن علی، الاحتجاج على أهل اللجاج، ج1، النجف الاشرف: دارالنعمان، 1386. 23. علامه حلى، حسن بن یوسف بن مطهر، الباب الحادی عشر، تهران: مطالعات اسلامى، 1365. 24. فاضل مقداد، مقداد بن عبدالله، الاعتماد فی شرح واجب الاعتقاد، مشهد مقدس: مجمع البحوث الإسلامیة، 1412ق. 25. فخر رازى، محمد بن عمر، تفسیر مفاتیح الغیب، ج22، بیروت: إحیاء التراث العربی، چ3، 1420ق. 26. فضلالله، سیدمحمدحسین، تفسیر من وحی القرآن، ج18و19، بیروت: دارالملاک للطباعۀ و النشر، چ2، 1419ق. 27. فیض کاشانی، محمد محسن بن شاه مرتضى، تفسیر الصافی، ج4، تهران: مکتبة الصدر، 1415ق. 28. قمی مشهدی، محمد بن محمدرضا، تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج4، 8 و10، تهران: سازمان چاپ و انتشارات، 1368. 29. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی (ط - الإسلامیة)، ج2، تهران: دار الکتب الإسلامیة، 1407ق. 30. مکارم شیرازى، ناصر، حکومت جهانى مهدى7، قم: نسل جوان، چ5، 1386. 31. نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، تهران: نشر صدوق، 1397ق.
Yūsufi Muqaddam,M Ṣ . (2022). The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View. Islamic Government, 26(4), 127-146.
MLA
Yūsufi Muqaddam,M Ṣ . "The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View", Islamic Government, 26, 4, 2022, 127-146.
HARVARD
Yūsufi Muqaddam M Ṣ. (2022). 'The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View', Islamic Government, 26(4), pp. 127-146.
CHICAGO
M Ṣ Yūsufi Muqaddam, "The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View," Islamic Government, 26 4 (2022): 127-146,
VANCOUVER
Yūsufi Muqaddam M Ṣ. The necessity of forming an Islamic Government in the Period of Major Occultation Based on the Qur’ānic Verses with Emphasis on Grand Leader Ayatullāh Khāmeneī’s Point of View. Islamic Government. 2022;26(4):127-146 (In Persian).
