1
PhD Student of Fiqh and Islamic Law Foundations at Qom University
2
UNIVERSITY QOM
Abstract
Fiqh is a systematic discipline which is used as a means of deducing canonic rules from religious sources for a social life of a person who is subject to legal obligation (mukallaf ). The idea that the discipline of fiqh is of some effects on the social life of people can be studied under two views based on Islamic jurisprudence and principles of Islamic jurisprudence. The first view is widely accepted by the scholars of the Principles of Jurisprudence and is known among them as the dissolutionist theory of legal addresses of the legislator. According to this theory, the particular or singular as well as the general or universal addresses of the legislator can be dissolved or disintegrated into addresses equal to the number of legally obliged people. It seems that this idea is led to individual jurisprudence in terms of its subject and judgement (ruling). In contrast, Imam Khomeini's theory of legal addresses cannot be dissolved or disintegrated into individual or singular addresses in proportion to the number of people subject to legal obligation, but the addresses have remained as general or universal. However, what can be counted as having the real multiplicity or numerous instances is the object of legal addresses. This theory is of many consequences, including the disappearance of the relation between the servant (Ýabd ) and Master (MawlÁ ) in social matters, serving the interests of the human beings in line with requirements of time and place, the legislator's mawlavi's will in relation to the issues of addresses is directed to the will to lay down laws and not to the will to motivate somebody to act on the laws (baÝth), the idea that deducing "power" in fulfilling an obligation is not a stipulation and that all the parties of indefinite knowledge(Ýilm-e ijmÁli ) of obligation are to be involved in thinking whether an obligation is a categorical imperative or not. The writers of the article hold that the theory of legal addresses provides a capacity in the field of governmental and social fiqh which allows for speaking of obligation and the social obligated people.
1. قرآن کریم. 2. آخوند خراسانى، محمد کاظم، کفایة الأصول، قم: مؤسسه آل البیت:، 1409ق. 3. ابن ادریس حلی، محمد بن منصور بن احمد، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوى، ج2، قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1410ق. 4. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج2، بیروت: دار الفکر، 1414ق. 5. امام خمینى، سید روح الله، المکاسب المحرمة، ج1، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1415ق(الف). 6. امام خمینی، سید روح الله، تنقیح الأصول، مقرر: حسین تقوی اشتهاردی، ج3، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1418ق. 7. امام خمینی، سید روح الله، تهذیب الاصول، ج3، قم: دار الفکر، 1382. 8. امام خمینی، سید روح الله، جواهر الاصول، مقرر: محمدحسن مرتضوی لنگرودی، ج3، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1376. 9. امام خمینی، سید روح الله، کتاب البیع، مقرر: محمدحسن قدیری، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، بیتا. 10. امام خمینی، سید روح الله، کتاب الطهارة، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1422ق. 11. امام خمینی، سید روح الله، مناهج الوصول إلى علم الأصول، ج2، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1415ق(ب). 12. انصاری، مرتضی، فرائد الاصول، ج1و2، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، 1416ق. 13. بجنوردى، سید محمد، قواعد فقهیه، ج1، تهران: مؤسسه عروج، 1401 ق. 14. بحرانی، یوسف بن احمد، الحدائق الناظرة فی احکام العترة الطاهرة، ج6، قم: دفتر انتشارات اسلامی حوزه علمیه قم، 1405ق. 15. برقى، احمد بن محمد بن خالد، محاسن، ج1، قم: دار الکتب الإسلامیة، 1371ق. 16. پاکتچی، احمد، «گرایشهای امامیه در سده دوم و سوم هجری»، نامه فرهنگستان، ش4، 1375. 17. پاکتچی، احمد، دائرة المعارف بزرگ اسلامی: مقاله اجتهاد، ج6، تهران: انتشارات مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، 1373. 18. پاکتچی، احمد، دائرة المعارف بزرگ اسلامی: مقاله امامیه، ج10، تهران: انتشارات مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، 1380. 19. درایتی، حمید و شاکری، بلال، «نظریه خطابات قانونی؛ افقی تازه در تحلیل ماهیت حکم شرعی»، فقه و اصول، ش2، 1398. 20. ساعدی، جعفر، «نظریه خطابهای قانونی»، مجله فقه اهل بیت: (فارسى)، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت:، ش26، 1380. 21. سید مرتضى، على بن حسین، الانتصار فی انفرادات الإمامیة، قم: دفتر انتشارات اسلامی، 1415ق. 22. سید مرتضى، على بن حسین، الذریعة الی اصول الشریعة، ج2، بیجا: بینا، 1348. 23. صدر، سیدمحمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج1، قم: دارالصدر، 1431ق. 24. طوسی، محمد بن حسن، عدة الاصول، ج1، قم: نشر ستاره، 1417ق. 25. فخر المحققین، محمد بن حسن، إیضاح الفوائد فی شرح مشکلات القواعد، ج2، قم: مؤسسه اسماعیلیان، 1387ق. 26. فرهادیان، عبدالرضا، «بررسی تطبیقی خطابات شرعی از دیدگاه مشهور و امام خمینی;»، پژوهشنامه متین، ش 74، 1396. 27. گرجى، ابوالقاسم، تاریخ فقه و فقها، تهران: مؤسسه سمت، 1421ق. 28. مرتضوی لنگرودی، سید محمدحسن، جواهر الاصول (تقریرات اصول امام خمینی;)، ج4، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1376. 29. مشکینى، على، اصطلاحات الأصول و معظم أبحاثها، قم: الهادی، 1374. 30. مقیمی، ابوالقاسم، «نظریة الخطابات القانونیة»، مجله فقه اهل البیت: (عربی)، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت:، ش42، 1427ق. 31. مکارم شیرازی، ناصر، دائرة المعارف فقه مقارن، ج1، قم: انتشارات مدرسه امام على بن ابى طالب7، 1427ق. 32. میرباقری، سید محمدمهدی، درس خارج فقه حکومتی، 1395، قابل مشاهده در: http://Kosari102.mihanblog.com. 33. نائینی، محمدحسین، فوائد الأصول، محقق: محمدعلی کاظمی خراسانی، ج1، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، 1404ق.
khalafkhani,A and RAGHEBI,M . (2020). A Systematic Study of Fiqh Based on Legal Addresses (Khitābāt-e Qānūniyyah). Islamic Government, 25(1), 95-112.
MLA
khalafkhani,A , and RAGHEBI,M . "A Systematic Study of Fiqh Based on Legal Addresses (Khitābāt-e Qānūniyyah)", Islamic Government, 25, 1, 2020, 95-112.
HARVARD
khalafkhani A, RAGHEBI M. (2020). 'A Systematic Study of Fiqh Based on Legal Addresses (Khitābāt-e Qānūniyyah)', Islamic Government, 25(1), pp. 95-112.
CHICAGO
A khalafkhani and M RAGHEBI, "A Systematic Study of Fiqh Based on Legal Addresses (Khitābāt-e Qānūniyyah)," Islamic Government, 25 1 (2020): 95-112,
VANCOUVER
khalafkhani A, RAGHEBI M. A Systematic Study of Fiqh Based on Legal Addresses (Khitābāt-e Qānūniyyah). Islamic Government. 2020;25(1):95-112 (In Persian).
