Head of Institute of Islamic System in islamic Research Institute for Culture and Thought
Abstract
Governmental fiqh (jurisprudence) is defined as an approach in deducing rulings for the ideal administration of the government. This term is distinguished from the term 'political fiqh' which is applied as a particular course of study in jurisprudence in matters related to political issues and 'governmental jurisprudence'. The latter is a particular part of political science concerned with the issues such as the institution of 'government'. Concerning the question of government, the effective and ideal administration in line with the Islamic jurisprudential doctrines has been taken into consideration and the Muslim jurist, faqih, too, makes inferences from religious laws in order to provide the authorities with the means to administrate the affairs of the society in the best manner. This jurisprudential approach, as distinct from the individualistic jurisprudential approach, in terms of making jurisprudential inferences, is characterized as having certain characteristics which do not allow for speaking of governmental jurisprudence, though some of which can be applied in individualistic jurisprudence. Among these characteristics, one can refer to such issues as the 'belief in the comprehensiveness or universality of Islamic religion and its capability to meet the governmental requirements", "its scope extending to cover not only individualistic jurisprudence but also the jurisprudential issues concerned with all citizens in a society, all areas of a country, and those which are needed to run the social affairs ideally, "its possibility of making systematic inferences, considerations of the constants and variables in making inferences, the possibility of transforming jurisprudence into laws and regulations, and the possibility of imposing obligation on legal entity", " having an efficient approach to the administration of people's social affairs and making personal judgements on the basis of the requirements in running a society ideally".
1. قرآن کریم. 2. اسلامی، رضا، اصول فقه حکومتی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1387. 3. امام خمینى، سیدروح الله، صحیفه امام، ج4، 19و21، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1378. 4. امام خمینى، سیدروح الله، کتاب البیع، ج2، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1379. 5. امام خمینى، سیدروح الله، کتاب الطهارة، ج1، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1421ق. 6. امام خمینى، سیدروح الله، ولایت فقیه، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1423ق. 7. ایزدهی، سیدسجاد، «امام خمینی و ارتقاء جایگاه فقه حکومتی»، فصلنامه حکومت اسلامی، ش64، 1391. 8. ایزدهی، سیدسجاد، «قلمرو فقه سیاسی از منظر آیةالله خامنهای»، فصلنامه حکومت اسلامی، ش84، پاییز1396. 9. ایزدهی، سیدسجاد، نقد نگرشهای حداقلی در فقه سیاسی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1392. 10. پرور، اسماعیل، «فقه حکومتی، چرایی، چیستی و چگونگی»، مجله سوره اندیشه، ش57-56، مهر و آبان ۱۳۹۰. 11. خامنهای، سید علی، بیانات در آغاز درس خارج فقه، 31/6/1370. 12. خامنهای، سید علی، بیانات در دیدار با جمعی از علما و روحانیون و طلاب، 6/1/1366. 13. خامنهای، سید علی، بیانات در دیدار روحانیون و مبلغین در آستانه ماه محرم، 13/2/1376. 14. خامنهای، سید علی، پیام به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم به مناسبت تشکیل شورای سیاستگذاری حوزه، 24/8/1371. 15. رشاد، علی اکبر، «اجتهاد موجود و اجتهاد مطلوب»، پژوهش و حوزه، ش12، زمستان1381. 16. رودگر، محمد جواد، «جامعیّت فقه سیاسی شیعه»، کتاب نقد، ش60-59، 1390. 17. سیفی مازندرانی، علی اکبر، مبانی الفقه الفعال، ج1، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1425ق. 18. شهید صدر، سید محمدباقر، اقتصادنا، قم: دفتر تبلیغات اسلامی، شعبه خراسان، 1417ق. 19. شهید صدر، سید محمدباقر، الاسلام یقود الحیاة، بیروت: دارالتعارف للمطبوعات، 1410ق. 20. ضیائی فر، سعید، درآمدی بر رویکرد حکومتی به فقه، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1391. 21. کاشف الغطاء، جعفر، کشف الغطاء عن مبهمات شریعة الغراء، ج1، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، 1422ق. 22. لک زایی، نجف، «مسائل فقه سیاسی»، فصلنامه دانش سیاسی، ش1، بهار و تابستان 1389. 23. مکارم شیرازی، ناصر، انوار الفقاهة، کتاب البیع، قم: انتشارات مدرسة الامام علی بن ابیطالب7، 1425ق. 24. مهریزی، مهدی، «فقه حکومتی»، فصلنامه نقد و نظر، سال سوم، ش12، 1376. 25. نصرتی، علی اصغر، تمایزات فقه و فقه سیاسی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393. 26. هادوی تهرانی، محمد مهدی، «الشخصیات المعنویة فی الفقه الاسلامی»، مترجم: هادی نجف، حیدر، مجلة الفکر الاسلامی، ش16، دی ۱۳۷۵.
izedehi,S S and Ṣeddiq Taqizādeh,Ṣ . (2024). The Nature and Characteristics of Governmental Fiqh (Jurisprudence). Islamic Government, 25(1), 5-26.
MLA
izedehi,S S , and Ṣeddiq Taqizādeh,Ṣ . "The Nature and Characteristics of Governmental Fiqh (Jurisprudence)", Islamic Government, 25, 1, 2024, 5-26.
HARVARD
izedehi S S, Ṣeddiq Taqizādeh Ṣ. (2024). 'The Nature and Characteristics of Governmental Fiqh (Jurisprudence)', Islamic Government, 25(1), pp. 5-26.
CHICAGO
S S izedehi and Ṣ Ṣeddiq Taqizādeh, "The Nature and Characteristics of Governmental Fiqh (Jurisprudence)," Islamic Government, 25 1 (2024): 5-26,
VANCOUVER
izedehi S S, Ṣeddiq Taqizādeh Ṣ. The Nature and Characteristics of Governmental Fiqh (Jurisprudence). Islamic Government. 2024;25(1):5-26 (In Persian).
