The theory of election by [an overwhelming] majority or majority vote is considered to be one of the most famous and widely accepted theories in political philosophy and political thought of the West and as a factor of legitimacy in the thoughts of Muslim Sunni thinkers and intellectuals. This theory that emphasizes on the legitimacy of majority vote, with its principles having undergone some changes in the course of time, have attracted the attention of some ShiÝi jurists. The theory in question in ShiÝi jurisprudence is taken to be a rival for the theory of ‘divinely appointed ruler’ – a theory which considers the political legitimacy of a Muslim ruler as something divine and thinks that it can find its exemplar in the Period of Occultation in a competent Muslim jurist (faqih-e jÁmiÝ al-sharÁyiÔ). Unlike the theory of divine appointment, the theory of election [by an overwhelming majority] and its background has not been subject of discussions so much. Accordingly, the present research, focusing on the historical background of the theory at issue, seeks to show that this theory has not gained the favor of anybody before the Persian Constitutional Revolution. And even during the Constitutional Revolution, the same theory has been proposed by certain Muslim constitutionalist jurists as a theory which could merely put some restrictions on the functions of the corrupt rulers. However, when the Islamic Revolution of Iran gained victory and the Islamic Republic was formed, certain contemporary Muslim jurists accepted it as a condition for the legitimacy of the political ruler. Therefore, the theory of election is an emergent theory that has no significant historical background in the literature 0n ShiÝi jurisprudence.
1. قرآن کریم. 2. آخوند خراسانى، محمد کاظم، حاشیة المکاسب، تحقیق سید مهدی شمس الدین، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد، 1406ق. 3. آصفی، محمد مهدی، الآثار الفقهیة، قم: بوستان کتاب، 1435ق. 4. ابن ابی جمهور محمد بن زین الدین، عوالی اللئالی، تحقیق مجتبی عراقی، قم: دار سید الشهداء، 1405ق. 5. ابن فهدحلّى، احمد بن محمد اسدى، الرسائل العشر، قم: کتابخانه آیةالله مرعشی نجفی;، 1409ق. 6. ابن فهدحلّى، احمد بن محمد اسدى، المهذب البارع فی شرح المختصر النافع، ج2، قم: جامعه مدرسین، 1407ق. 7. اراکی، محمد علی، المکاسب المحرمۀ، قم: مؤسسه در راه حق، 1413ق. 8. امام خمینی، سیدروح الله، تحریر الوسیلۀ، ج1و2، قم: دارالعلم، 1409ق. 9. امام خمینی، سیدروح الله، کتاب البیع، ج2، قم: موسسه تنظیم و نشر آثار امام، بیتا. 10. امام خمینی، سیدروح الله، صحیفه امام، ج5 و19، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، چ5، 1389. 11. ایجى، میر سید شریف، شرح المواقف، مصحح: بدرالدین نعسانی، ج8، قم: الشریف الرضی، 1325ق. 12. جواد زاده، علیرضا، حاکمیت سیاسی فقیهان از دیدگاه آخوند خراسانی، قم: مؤسسه امام خمینی;، 1391. 13. حائری، مهدی، حکمت و حکومت، لندن: انتشارات شادی، 1995م. 14. حلّى، ابن ادریس، السرائر، ج2، قم: جامعه مدرسین، چ2، 1410ق. 15. خاتم، سیدعباس، «ابعاد فقهی امام خمینی;»، فصلنامه فقه اهل بیت:، دائرة المعارف فقه اسلامی، ش19و20، زمستان 1378. 16. خامنهای، سید علی، ولایت، مشهد مقدس: مرکز چاپ و نشر سازمان تبلیغات اسلامی، 1370. 17. خویی، سیدابوالقاسم، التنقیح فی شرح عروة الوثقی، ج6، قم: بینا، 1418ق. 18. رائین، اسماعیل، اسناد خانه سدان، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1358. 19. زرگرینژاد، غلام حسین، رسائل مشروطیت (18 رساله و لایحه درباره مشروطیت)، ج2، تهران: بینا، 1374. 20. زرگرینژاد، غلام حسین، رسائل مشروطیت (مشروطه به روایت مخالفان و موافقان)، تهران: مؤسسه تحقیقات و توسعه علوم انسانی، 1387. 21. سبحانی، جعفر، مفاهیم القرآن، ج2، قم: مؤسسه امام صادق7، 1421ق. 22. شمس الدین، محمد مهدی، فی الاجتماع السیاسی الاسلامی، بیروت: مؤسسة الدولیة للدراسات، چ2، 1419ق. 23. شمس الدین، محمد مهدی، نظام الحکم والادارة فی الاسلام، بیروت: مؤسسة الدولیة للدراسات، چ2، 1411ق. 24. شهید صدر، محمد باقر، الاسلام یقود الحیات، بیروت: دارالتعارف للمطبوعات، 1424ق. 25. شیخ انصاری، مرتضی، کتاب المکاسب، ج3، قم: کنگره شیخ انصاری، 1415ق. 26. شیخ مفید، محمد بن محمد، المقنعة، قم: دارالمفید، 1410ق. 27. صالحی نجف آبادی، نعمت الله، ولایت فقیه: حکومت صالحان، تهران: رسا، 1363. 28. طباطبایی، محمد حسین، و دیگران، بحثی درباره مرجعیت و روحانیت، بیجا، شرکت سهامی انتشار، بیتا. 29. طوسی، ابوجعفر محمد بن جعفر، النهایة فی مجرد الفقه و الفتوی، بیروت: دارالکتب العربی، چ2، 1400ق. 30. طوسی، نصیر الدین، محمد بن محمد، تجرید الاعتقاد، تحقیق محمد جواد حسینی، تهران: مکتبۀ الاعلام الاسلامی، بیتا. 31. طوسی، نصیر الدین، محمد بن محمد، علی7 میزان حق، ترجمه سید علی اکبر واعظ، تهران: منیر، 1386. 32. فارابی، ابو نصر، السیاسۀ المدنیۀ، شرح علی بو ملحم، بیروت: الهلال، 1996م. 33. فخر المحققین، محمد بن حسن بن یوسف، ایضاح الفوائد فی شرح مشکلات القواعد، قم: مؤسسه اسماعیلیان، 1387ق. 34. فیاض، محمد اسحاق، المسائل المستحدثۀ، کویت: مؤسسه محمد رفیع حسین، 1426ق. 35. فیرحی، داود، در آستانه تجدد، تهران: نشر نی، 1394. 36. قاضیزاده، کاظم، «اعتبار رأی اکثریت»، فصلنامه حکومت اسلامی، ش6، زمستان 1376. 37. قوچانی، حیات الاسلام فی احوال آیة الملک العلام، تحقیق سید مهدی حسینی مجاهد، تهران: نشرعلم، 1392. 38. کدیور، محسن، سیاست نامه خراسانی، تهران: کویر، 1385. 39. کرکی، على بن حسین، جامع المقاصد فی شرح القواعد، قم: مؤسسه آل البیت:، چ2، 1414ق. 40. کرمانی، محمد بن علی، تاریخ بیداری ایرانیان، تهران: امیرکبیر، 1384. 41. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج1، تهران: دارالکتب، چ4، 1407ق. 42. مطهری، مرتضی، مقدمهای بر حکومت اسلامی، تهران: صدرا، 1396. 43. مظاهری، حسین، «ابعاد فقهی امام خمینی;»، مجله فقه اهل بیت:، دائرۀ المعارف فقه اسلامی، ش19و20، 1378. 44. مغنیه، محمد جواد، الخمینی و الدولة الاسلامیة، بیروت: دار الملایین، 1979م. 45. مقتدایی، عباس، حکومت و جامعه اسلامی، تهران: دانشگاه امام صادق7، 1394. 46. مکارم شیرازی، ناصر، انوار الفقاهۀ، قم: مدرسه امام علی بن ابیطالب7، 1425ق. 47. مکارم شیرازی، ناصر، بحوث فقهیۀ هامۀ، قم: امام علی بن ابیطالب7، 1422ق. 48. منتظری، حسینعلی، حکومت دینی و حقوق انسان، قم: ارغوان دانش، 1429ق. 49. منتظری، حسینعلی، دراسات فی ولایۀ الفقیه، ج1، قم: نشر تفکر، چ2، 1409ق. 50. موسویان، ابوالفضل، مبانی مشروعیت حکومت، تهران: ذکر، 1381. 51. مؤمن، محمد، الولایۀ الالهیۀ الاسلامیۀ، ج3، قم: نشر اسلامی، 1429ق. 52. نائینی، محمد حسین، المکاسب و البیع، تقریر میرزا محمد تقى آملى، ج2، قم: جامعه مدرسین، 1413ق. 53. نائینی، محمد حسین، منیة الطالب فی حاشیة المکاسب، ج1، تهران: مکتبۀ المحمدیة، 1373ق. 54. نائینی، محمد حسین، تنبیه الامۀ وتنزیه الملۀ، تحقیق جواد ورعی، قم: بوستان کتاب، 1424ق.
