The idea of the necessity of setting a time limit for the election of certain people as representatives for different political positions has been recognized as one self-evident principle in systems of government based on democracy. Being influenced by the same idea, and extending the requirements of setting a time limit for political positions or offices to include a Muslim jurisprudent, some scholars maintain that it is necessary to set a time limit for the authority of a Muslim jurisprudent. The main arguments for the establishment and necessity of setting time limit for the authority of legal guardian come from the fear that any government, if continues to rule for a long period of time, may eventually lead to corruption. However, this accusation is denied of the Muslim jurisprudent altogether because the Constitution of the Islamic Republic of Iran, by laying down certain conditions such as ‘justice’ and ‘piety’ as stipulated in the articles 5 and 109 of the Constitution, in addition t0 the external supervision exerted by the Assembly of Experts of the Leadership, has set certain internal indexes for the appointment of a Muslim jurisprudent. These indexes are found to have no trace in other governmental systems of the world when the head of the state is going to be elected. On the other hand, leadership in the systems ruled by a Muslim jurisprudent is never a lifetime position and subject to the conditions and qualifications and bound with time, and as long as the conditions and qualifications set for the leadership persist, the Muslim jurisprudent will remain in his position. Furthermore, if the leader does not meet the conditions for leadership, or is known to have lost his necessary qualifications or competence as stipulated in the Constitution, the Assembly of the Experts is empowered to dismiss him and decide whom to be appointed as his immediate successor. Therefore, the arguments for the necessity of setting a time limit for the rule of the Muslim jurisprudent or a legal guardian can be taken as ‘negative proposition because of its subject being non-existing ab initio.’
1. آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین، کفایةالاصول، قم: مؤسسه نشر اسلامی، چ8، 1424ق. 2. اداره کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی، صورت مشروح مذاکرات شورای بازنگری قانون اساسی، ج2و3، تهران: اداره کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی، 1369. 3. ارسطا، محمدجواد، «پاسخ به مقاله اهتمام به آرای عمومی و دید مردم در نگاه علی7»، فصلنامه حکومت اسلامی، سال ششم، ش4، 1380. 4. ارسطا، محمدجواد، «حاکم اسلامی نصب یا انتخاب»، فصلنامه علوم سیاسی، دانشگاه باقرالعلوم7، ش5، 1378. 5. امام خمینی، سید روح الله، تحریرالوسیلة، ج1، تهران: اعتماد، 1403ق. 6. امام خمینی، سید روح الله، کتاب البیع، ج2، قم: مؤسسه اسماعیلیان، 1363. 7. امام خمینی، سید روح الله، صحیفه امام، مجموع آثار امام خمینی;، ج11، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1380. 8. امام خمینی، سید روح الله، معتمدالاصول، تحقیق محمد فاضل موحدی لنکرانی، ج1، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1381. 9. امام خمینی، سید روح الله، مناهجالوصول الی علم الاصول، ج2، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1373(ب). 10. امام خمینی، سید روح الله، ولایت فقیه، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1373(الف). 11. ایزدهی، سید سجاد، نظارت بر قدرت در فقه سیاسی، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1387. 12. جوادی آملی، عبدالله، پیرامون وحی و رهبری، قم: انتشارات الزهراء، 1368. 13. جوادی آملی، عبدالله، ولایت فقیه، ولایت فقاهت و عدالت، قم: اسراء، چ11، 1389. 14. جوادیآملی، عبدالله، ولایت فقیه، ولایت فقاهت و عدالت، قم، اسراء، چ16، 1393. 15. جوانآراسته، حسین، مبانی حکومت اسلامی، قم: بوستان کتاب، چ8، 1388. 16. حائری یزدی، مهدی، حکمت و حکومت، بیجا: انتشارات شادی، 1995م. 17. حسینی حائری، سیدکاظم، اساسالحکومة الاسلامیة، بیروت: مطبعةالنیل، 1399ق. 18. حسینی میلانی، علی، تحقیقالاصول، ج4، قم: الحقائق، چ2، 1428ق. 19. خویی، ابوالقاسم، المحاضرات، قم: دارالهدی للمطبوعات، چ3، 1417ق. 20. ذوعلم، علی، تجربه کارآمدی حکومت ولایی، تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چ5، 1387. 21. زمانی، سید قاسم و آدمی، محمد، «دورهای بودن انتخابات در حقوق بینالملل بشر و مسأله توقیت در نهاد ولایت مطلقه فقیه در فقه امامیه»، فصلنامه پژوهش تطبیقی حقوق اسلام و غرب، سال سوم، ش3، پاییز 1395. 22. سبحانی، جعفر، تهذیبالاصول، تقریر بحث امام خمینی;، ج1، قم: دارالفکر، 1410ق. 23. سروش محلاتی، محمد، جشن نامه آیةالله ابراهیم امینی، قم: انتشارات مورخ، 1394. 24. سروش محلاتی، محمد، دین و دولت در اندیشه اسلامی، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، 1378. 25. شاکرین، حمیدرضا، حکومت دینی، قم: انتشارات پارسایان، 1382. 26. صالحی نجفآبادی، نعمتالله، ولایت فقیه، حکومت صالحان، تهران: مؤسسه خدمات فرهنگی رسا، 1363. 27. صدر، محمدباقر، بحوث فی علمالاصول، تقریرات سید محمود هاشمی شاهرودی، ج3، قم: مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت:، چ3، 1417ق. 28. صفایی حائری، علی، از معرفت دینی تا حکومت دینی، تهران: انتشارات لیلةالقدر، چ4، 1392. 29. عمید، حسن، فرهنگ عمید، ج1، تهران: ناشر، اشجع میکاییل، 1389. 30. قاضی شریعتپناهی، ابوالفضل، بایستههای حقوق اساسی، تهران: نشر یلدا، 1373. 31. کدیور، محسن، نظریههای دولت در فقه شیعه، تهران، نشر نی، چ7، 1387. 32. کدیور، محسن، اندیشه سیاسی در اسلام، ج3، حکومت انتصابی، وبسایت رسمی محسن کدیور. 33. محسنی، فرید و نجفی اسفاد، مرتضی، حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، انتشارات بینالمللی الهدی، چ8، 1388. 34. مدنی، جلالالدین، حقوق اساسی و نهادهای سیاسی جمهوری اسلامی ایران، تهران: پایدار، چ5، 1377. 35. مصباح یزدی، محمدتقی، پرسشها و پاسخها، ج1، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، چ19، 1381. 36. مصباح یزدی، محمدتقی، حکیمانهترین حکومت کاوشی در نظریه ولایت فقیه، قم: انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، چ3، 1396. 37. مصباح یزدی، محمدتقی، نگاهی گذرا به ولایت فقیه، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، چ26، 1391. 38. مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج26، قم: انتشارات صدرا، 1387. 39. مظاهری، حسین، «ابعاد فقهی امام خمینی;»، مجله فقه اهل بیت:، ش19و20، پاییز و زمستان 1378. 40. معرفت، محمد هادی، ولایت فقیه، قم: مؤسسه فرهنگی انتشاراتی التمهید، 1377. 41. مکارم شیرازی، ناصر، انوارالفقاهة، تهران، دارالکتب اسلامیه، 1375. 42. منتظری، حسینعلی، «ولایت فقیه و قانون اساسی»، پیام هاجر، ش236، 1377. 43. منتظری، حسینعلی، دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدولة الاسلامیة، ج1، قم: نشر تفکر، چ2، 1409ق. 44. منتظری، حسینعلی، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ترجمه محمود صلواتی، ج2، تهران: کیهان، 1367. 45. نائینی، محمدحسین، تنبیه الامة و تنزیه الملة، به اهتمام سید محمود طالقانی، تهران: شرکت سهامی انتشار، چ9، 1378. 46. نوایی، علی اکبر، نظریه دولت دینی، تهران: نشر معارف، 1381. 47. هاشمی، سید محمد، حقوق اساسی و ساختارهای سیاسی، ج2، تهران: میزان، چ2، 1392. 48. یزدی، محمد، قانون اساسی برای همه، تهران، انتشارات امیرکبیر، 1375.
HIDARNEZHAD,V and Esmaeili,M . (2019). A Critical Analysis of the Arguments for the Idea of Setting a Time limit (Tawqit) for the Authority of the Muslim Jurisprudent. Islamic Government, 24(3), 93-124.
MLA
HIDARNEZHAD,V , and Esmaeili,M . "A Critical Analysis of the Arguments for the Idea of Setting a Time limit (Tawqit) for the Authority of the Muslim Jurisprudent", Islamic Government, 24, 3, 2019, 93-124.
HARVARD
HIDARNEZHAD V, Esmaeili M. (2019). 'A Critical Analysis of the Arguments for the Idea of Setting a Time limit (Tawqit) for the Authority of the Muslim Jurisprudent', Islamic Government, 24(3), pp. 93-124.
CHICAGO
V HIDARNEZHAD and M Esmaeili, "A Critical Analysis of the Arguments for the Idea of Setting a Time limit (Tawqit) for the Authority of the Muslim Jurisprudent," Islamic Government, 24 3 (2019): 93-124,
VANCOUVER
HIDARNEZHAD V, Esmaeili M. A Critical Analysis of the Arguments for the Idea of Setting a Time limit (Tawqit) for the Authority of the Muslim Jurisprudent. Islamic Government. 2019;24(3):93-124 (In Persian).
