Islamic Government

Islamic Government

Capability Assessment of Jurisprudential Sources in Deducing Statements of Political Jurisprudence

Document Type : Original Article

Authors
saeed safiShalamzari 1
mahdi taheri 2
1 Law،Shahrekord University،Shahrekord،Iran
2 imam khomani
Abstract
Certitude, authority and authenticity in citing a document in support of legal matters can be obtained by referring to the sources in Islamic jurisprudence as the main source for starting deliberation on jurisprudential issues. The Qur’Án and the Sunnah (of the Prophet Muhammad) are believed to be the two main sources for Islamic jurisprudence and political jurisprudence. The authority of the Sunnah in political jurisprudence, though it is based on the authority of the Qur’Án, has to be considered as the richest source for deducing judgements in political jurisprudence as it serves to explain and expound the QurÞÁnic doctrines. Consensus (ijmÁÝ ) in ShiÝi political jurisprudence can be taken as both a source for issuing judgments and political obligation only when it serves as an instrument to discover the Sunnah. The self-evident and definite perceptions of the intellect in the ShiÝi political jurisprudence are the authority and other rational deliberations have attracted the attention of the ShiÝi jurisprudents as they correspond with the definite revealed teachings which are themselves a criterion. Custom (Ýurf ) is more used in recognizing the subjects of political jurisprudence, and expedience is applied as an instrument to diagnose the referents of the political subjects. However, it is not taken as an independent source. Social contracts, if deduced from the genuine religious sources, is, in fact, a return to the Holy Qur’Án and the Sunnah and the theory of Western social contract is of no resemblance or relevance to the ShiÝi political jurisprudence.
Keywords
political jurisprudence
the Sunnah
consensus
intellect
custom
contract
(social contracts)
1. قرآن کریم.
2. آخوند خراسانی، کفایة الاصول، قم: آل البیت:، 1409ق.
3. آلوسی، سیدمحمود، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، ج6، بیروت: دارالکتب العلمیة، 1415ق.
4. آمدی، علی بن محمد، الإحکام فی أصول الأحکام، بیروت: دار ابن حزم، 1429ق.
5. آملی، میرزاهاشم، الاجتهاد و التقلید، تقریرات ضیاء الدین نجفی، قم: نوید اسلام، 1388.
6. ابن‌ندیم، الفهرست، تحقیق رضا تجدد، بی‌جا: بی‌نا، بی‌تا.
7. اخوان ‌کاظمی، بهرام، دیپلماسی و رفتار سیاسی در اسلام، تهران: سمت، 1392.
8. استرآبادی، محمدامین، الفوائد المدنیة، قم: دارالنشر للاهل البیت:، بی‌تا.
9. امام خمینی، سید روح الله، الاجتهاد و التقلید، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;‌، 1418ق.
10. انصاری، مرتضی، فرائد الاصول، ج1، قم: مجمع الفکر الاسلامی، 1428ق.
11. ایجی، قاضی، شرح المواقف‏، ج8، قم: منشورات شریف الرضی، 1325ق.
12. ایزدهی، سیدسجاد، مصلحت در فقه سیاسی شیعه، تهران: پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393.
13. بحرانی، یوسف بن احمد، الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة‌، ج1، قم: دفتر انتشارات اسلامی، 1405ق.
14. پورحسین، مهدی، بغی و تمرد در حکومت اسلامی، قم: پژوهش‌گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1391.
15. جلالی، سیدمحمدرضا، تدوین السنة الشریفة، قم: مکتب الاعلام الاسلامی، 1413ق.
16. جمعی از محققان، نهضت عاشورا: جستارهای کلامی، سیاسی و فقهی، قم: پژوهش‎گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1387.
17. جوادی آملی، عبدالله، منزلت عقل در هندسه معرفت دینی، تحقیق و تنظیم احمد واعظی، ویرایش حسین شفیعی، قم: اسراء، 1386.
18. خویی، سیدابوالقاسم، منهاج الصالحین، ج1، قم: نشر مدینة العلم‌، 1410ق.
19. سروش محلاتی، «آفتاب کرامت بر تاریک‌خانه دولت (سایت شخصی)»: http://www.drsoroush.com.
20. سلیمی، عبدالحکیم، حقوق بین‌الملل اسلامی، قم: مرکز بین‌المللی ترجمه و نشر المصطفی، 1390.
21. سید مرتضی، الذریعة الی اصول الشریعة، ج2، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، 1376.
22. شبان‌نیا، قاسم، آثار جهاد در روابط بین‌الملل، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، 1386.
23. شکوری، ابوالفضل، فقه سیاسی اسلام، قم: مؤلف، 1361.
24. شهید ثانی، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج2، قم: داوری، 1410ق.
25. شیخ طوسی، المبسوط فی فقه الإمامیة، ج7، تهران: المکتبة المرتضویة لإحیاء الآثار الجعفریة‌، 1387.
26. شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج4، تهران: دارالکتب الإسلامیة‌، 1407ق.
27. شیخ مفید، الجمل و النصرة لسید العترة فی حرب البصرة، قم: کنگره شیخ مفید، 1413ق.
28. صادقی‌ تهرانی، محمد، الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن و السنة، ج11، قم: انتشارات فرهنگ اسلامی، 1365.
29. صادقی فدکی، سیدجعفر، بازپژوهی ملاک‌های توسعه آیات الاحکام قرآن کریم، قم: پژوهش‎گاه علوم و فرهنگ اسلام، 1394.
30. صرامی، سیفالله، منبع‌شناسی تطبیقی در فقه و فقه سیاسی، مندرج در: تمایزات فقه و فقه سیاسی، به‌اهتمام علی‌اصغر نصرتی، قم: پژوهش‌گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393.
31. صرامی، سیف‌اله، جایگاه قرآن در استنباط احکام، قم: بوستان کتاب، 1378.
32. ضیایی‌فر، سعید، درآمدی بر روی‌کرد حکومتی به فقه، قم: پژوهش‌گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1391.
33. طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، قم: ج8، مؤسسه آل البیت:، 1418ق.
34. طباطبایی، سیدمحمدحسین‏، المیزان فى تفسیر القرآن‏، ج11، قم: دفتر انتشارات اسلامی، 1417ق.
35. طبرسی، ‏فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج5، تهران: انتشارات ناصر خسرو، 1372.
36. طبسی، نجم‌الدین، موارد السجن فی النصوص و الفتاوی، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، بی‌تا.
37. علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ج9، قم: مؤسسه آل البیت:‌، بی‌تا.
38. علامه حلی، منتهی المطلب فی تحقیق المذهب، ج15، مشهد مقدس: مجمع البحوث الإسلامیة‌، 1412ق.
39. علی‌پور، مهدی و حسنی، سیدحمیدرضا، پارادایم اجتهادی دانش دینی (پادّ)، قم: پژوهش‎گاه حوزه و دانشگاه، 1389.
40. علیدوست، ابوالقاسم، فقه و عرف، تهران: سازمان انتشارات پژوهش‎گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1384.
41. علیدوست، ابوالقاسم، فقه و مصلحت، تهران: پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1388.
42. عمید زنجانی، عباسعلی «بازخوانی هویت و مبانی فقه سیاسی»، مندرج در: تمایزات فقه و فقه سیاسی، به اهتمام علی اصغر نصرتی، قم: پژوهش‌گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1393.
43. غزالی، المستصفی من علم الاصول، ج2، بیروت: مؤسسه الرسالة، 1417ق.
44. فخر رازی، المحصول فی علم الاصول، ج4، بیروت: مؤسسة الرسالة، 1412ق.
45. فیض کاشانی، تفسیر الصافی، ج2، تهران: انتشارات صدر، 1415ق.
46. قاضی‌زاده، کاظم، سیاست و حکومت در قرآن، تهران: پژوهش‎گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1384.
47. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج5، تهران: دارالکتب الإسلامیة‌، 1407ق.
48. ماوردی، ابی الحسن، الاحکام السلطانیة، بی‌جا: بی‌نا، بی‌تا.
49. مبلغی، احمد، «درآمدی بر منابع فقه سیاسی؛ سنت»، فقه، ش65، پاییز1389.
50. محقق حلی، المعتبر فی شرح المختصر، ج1، قم: مؤسسه سید الشهداء7، 1407ق.
51. محقق حلی، شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام‌، ج1، قم: مؤسسه اسماعیلیان، 1408ق.
52. محمدی ری‌شهری، محمد، سیاست‌نامه امام علی7، قم: دارالحدیث، 1371.
53. مصباح یزدی، محمدتقی، حقوق و سیاست در قرآن کریم، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی;، 1391.
54. مظفر، محمدرضا، أصول الفقه، قم: بوستان کتاب، 1380.
55. معرفت، محمدهادی، التمهید فی علوم القرآن‏، ج1، قم: مؤسسة النشر الاسلامی‏، 1415ق.
56. معرفت، محمدهادی‏، علوم قرآنی‏، قم: مؤسسه فرهنگی التمهید، 1381.
57. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج9، تهران: دار الکتب الإسلامیة، 1374.
58. منتظری، حسینعلی، دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدولة الإسلامیة، ج2، قم: نشر تفکر‌، 1409ق.
59. میراحمدی منصور، فقه سیاسی، تهران: سمت، 1395.
60. میراحمدی، منصور و دیگران، درس‌گفتارهایی در فقه سیاسی، قم: پژوهش‌گاه علوم و فرهنگ اسلامی، 1389.
61. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج21، بیروت: دار إحیاء التراث العربی‌، بی‌تا.

  • Receive Date 24 September 2018
  • Revise Date 02 January 2020
  • Accept Date 02 January 2020