This article seeks to deal with the strategies introduced by Islam to ensure international security. These strategies, no doubt, can play a significant role in establishing and promoting peace among nations and ensuring international security in a practical way. Regarding the fact that Islam is a divine religion based on theocentrism and belief in one God as the creator of the universe and man’s servitude, it regards security not only a right but an obligation. To pave the way to ensure security as a strong obligation, Islam confers powers to certain individuals. To exercise power and authority, it does not think it enough to delegate power and authority to a certain individual. Rather, it suggests a collective action, effort and responsibility. Security increases when the ground is paved for it. Therefore, Islam proposes to have spirituality and justice in society as the substructures for security. On the other hand, promoting rationality lays the foundation for ensuring security. Islam has offered peace as the excellent opportunity to ensure security and supported lasting peace. To face the threats to security, it encourages the establishment of an efficient system of penal code. To firmly ensure security, fighting against the ideologies endangering security is the first high item on the Islamic agenda. Islam considers the structure of the hegemonies as the greatest threat to the international security, trying to put up a fight against them. All in all, having enjoyed a holistic or universal view of the things, Islam encourages and lends support to the ideal of a single human community or ummat-e wÁhidah for the attainment of security.
1. قرآن کریم. 2. نهج البلاغه. 3. آل نجف، عبدالکریم، «آثار منفى جنبش ملى گرایى»، ترجمة مصطفى فضائلى، فصلنامه حکومت اسلامی، سال سوم، ش10، زمستان1377. 4. ابراهیمى، محمد، اسلام و حقوق بین الملل عمومى، ج1، تهران: دفتر همکارى حوزه و دانشگاه، سمت، 1372. 5. ابن طاووس، علی بن موسی، الطرائف، ترجمة داوود الهامی، قم: نوید اسلام، ۱۳۷۴ش. 6. اسنایدر، لوییس، العالم فی قرن العشرین، مترجم سعید عبودالسامرائی، بیروت: مطابع سمیا، ۱۹۶۰م. 7. الطایی، نجاح عطا، سیر اندیشه ملیگرایی از دیدگاه اسلام و تاریخ، ترجمة عقیقی بخشایشی، تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، ۱۳۶۹. 8. امام خمینی، سیدروح الله، صحیفه نور، ج8 ، 13، 16و20، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، 1371. 9. حر عاملی، محمدبن حسن، تفصیل وسائل الشیعة الی تحصیل مسائل الشریعة، ج11، بیروت: مؤسسه آلالبیت: لاحیاء التراث، ۱۴۰۹ق. 10. دولت آبادی، فیروز، «شکست یا پیروزی، بحثی پیرامون رابطه جمهوری اسلامی ایران با جهان اسلام»، مجله سیاست خارجی، سال دهم، ش1، بهار 1375. 11. رندال، جان هرمن، سیر تکامل عقل نوین، ترجمة ابوالقاسم پاینده، ج2، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۶. 12. طبرسی، فضل بن حسن، اعلام الوری باعلام الهدی، تصحیح: علی اکبر غفاری، بیروت: دارالمعرفة، 1399ق. 13. ---------------، مجمعالبیان فی تفسیر القرآن، ج9و10، بیروت: دار احیاء التراث العربی، 1406ق. 14. ظریف، محمدجواد، عدالت سیاسی در جهان امروز، عدالت در روابط بین المللی و بین ادیان از دیدگاه دانشمندان مسلمان و مسیحی، تهران: معاونت آموزشی و پژوهشی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، 1375. 15. قمی مشهدی، محمدبن محمدرضا، تفسیر کنز الدقایق و بحر الغرائب، ج9، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، ۱۴۱۳ق. 16. کاتوزیان، ناصر، فلسفه حقوق، تهران: شرکت سهامى انتشار، 1377. 17. محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمه، ج2و5، قم: دارالحدیث، 1377. 18. مصباح یزدی، محمدتقی، جنگ و جهاد در قرآن، تدوین و نگارش محمدحسین اسکندرى و محمدمهدى نادرى قمى، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی;، 1381. 19. مطهری، مرتضی، پیرامون انقلاب اسلامی، تهران: صدرا، 1379. 20. -----------، جهاد، قم: انتشارات اسلامی، 1361. 21. -----------، سیره نبوی، تهران: صدرا، 1381. 22. نجفى ابرندآبادى، على حسین، «مسؤولیت کیفرى بین المللى»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، ش15، 1373. 23. نقوی، على محمد، الاسلام والقومیة، ترجمة حسین رفعتی، تهران: منظمة الاعلام الاسلامی، 1404ق.
