Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah)
‘Grace’ meaning a Divine Act which serves as a factor which makes the obligatee (mukallaf) approach the obedience of God and turn him or her away from His disobedience or rebellion against Him is one of the important rules in the ImÁmmiyyah KalÁm. It serves to establish the truth of many religious convictions such as the necessity of sending prophets by God, the necessity of infallibility of divine prophets and Imams and the necessity of ImÁmate. The maxim can be used in discussions about how Imams can be recognized and determined. Mutakallimun, making no mention of the use of this maxim in the recognition of Imams, have studied it in the context of determination. The present research paper seeks to make a distinction between these two areas and at the same time studies how this maxim can have both the function of distinguishing a guardian jurist and of appointing him at the time of Occultation. The obtained results show that the same argument which involves the Devine Grace in determining the Imam, that is, prevention of taking religious practices as something bad and of violating the ends and purposes, can be applied in the context of the discovery of the Guardian jurist at the time of Occultation.
1. قرآن کریم. 2. نهج البلاغه. 3. ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، محقق / مصحح: على اکبر غفاری، قم: جامعه مدرسین، چ2، 1404ق. 4. ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، محقق / مصحح: هارون، عبد السلام محمد، ج5، قم: مکتب الاعلام الاسلامی، 1404ق. 5. امام خمینی، سید روح الله، ولایت فقیه، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، چ9، 1378. 6. امینی، عبدالحسین، الغدیر فی الکتاب والسنة والأدب، ج5و7، بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، 1414ق. 7. بحرانی، میثم بن علی بن میثم، قواعد المرام فی علم الکلام، قم: مهر، 1398ق. 8. بخاری، أبوعبدالله، صحیح بخاری، ج3، بیروت: دارالکتب العلمیة، 1426ق. 9. برقى، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، محقق / مصحح: جلال الدین محدث، ج1، قم: دار الکتب الإسلامیة، چ2، 1371ق. 10. حاکم نیشابوری، محمدبن عبدالله، مستدرک علی الصحیحین، ج3، بیروت: دارالکتب العلمیة، 1422ق. 11. رازی، فخرالدین، التفسیر الکبیر، ج12، بیروت: دارإحیا التراث العربی، بیتا. 12. راغب اصفهانى، حسین بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن، محقق / مصحح: داوودى، صفوان عدنان، بیروت ـ دمشق، دار القلم ـ الدار الشامیة، 1412ق. 13. ربانی گلپایگانی، علی، ایضاح المراد فی شرح کشف المراد، قم: انتشارات مرکز مدیریت حوزه علمیه قم، 1382. 14. سبحانى، جعفر، الإلهیات على هدى الکتاب و السنة و العقل، ج3، قم: المرکز العالمی للدراسات الإسلامیة، چ3، 1412ق. 15. سید مرتضى، على بن حسین، الذریعة إلى أصول الشریعة، ج2، تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، 1376. 16. شعرانى، ابو الحسن، شرح فارسى تجرید الاعتقاد، تهران: انتشارات اسلامیه، بیتا. 17. شهرستانى، محمد بن عبد الکریم، الملل و النحل، تحقیق: محمد بدران، ج1، قم: الشریف الرضی، چ3، 1364. 18. شیخ صدوق، محمد بن على، کمال الدین و تمام النعمة، ج2، تهران: انتشارات اسلامیه، چ2، 1395ق. 19. شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، الإرشاد فی معرفة حجج الله على العباد، محقق / مصحح: مؤسسة آل البیت:، ج1و2، قم: کنگره شیخ مفید، 1413ق(الف). 20. ------------------------، أوائل المقالات فی المذاهب و المختارات، قم: المؤتمر العالمی للشیخ المفید، 1413 ق(ب). 21. طباطبایی، محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمّد باقر موسوی همدانی، ج6، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1385. 22. طبرسى، ابو منصور احمد بن على، الإحتجاج على أهل اللجاج، ج1و2، مشهد: نشر مرتضی، 1403ق. 23. طوسی، نصیرالدین، تلخیص المحصل المعروف بنقد المحصل، بیروت: دار الأضواء، 1405ق. 24. ------------، قواعد العقاید، تهران: دار الغربة، 1413ق. 25. علامه حلى، حسن بن یوسف و فاضل مقداد، ابوعبدالله مقداد بن عبدالله و حسینی عربشاهی و ابوالفتح بن مخدوم، الباب الحادی عشر مع شرحیة النافع یوم الحشر و مفتاح الباب، مقدمه و تحقیق: مهدى محقق، تهران: مؤسسه مطالعات اسلامى، 1365. 26. -------------------، کشف الفوائد فی شرح قواعد العقاید، تهران: دارالخلافة، 1305ق. 27. -------------------، کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، تصحیح و مقدمه و تحقیق و تعلیقات از آیةالله حسن زاده آملى، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، چ4، 1413ق. 28. کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق / مصحح: على اکبر غفارى و محمد آخوندى، ج1، تهران: دار الکتب الإسلامیة، چ4، 1407ق. 29. لیثى واسطى، على بن محمد، عیون الحکم و المواعظ، محقق / مصحح: حسین حسنى بیرجندى، قم: دار الحدیث، 1376. 30. مطهری، مرتضی، امامت و رهبری، قم: صدرا، 1387. 31. هادوی تهرانی، مهدی، ولایت و دیانت، قم: مؤسسه خانه خرد، 1381.
Āhangari,Q and Sarafrāz,M . (2018). Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah). Islamic Government, 22(4), 35-52.
MLA
Āhangari,Q , and Sarafrāz,M . "Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah)", Islamic Government, 22, 4, 2018, 35-52.
HARVARD
Āhangari Q, Sarafrāz M. (2018). 'Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah)', Islamic Government, 22(4), pp. 35-52.
CHICAGO
Q Āhangari and M Sarafrāz, "Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah)," Islamic Government, 22 4 (2018): 35-52,
VANCOUVER
Āhangari Q, Sarafrāz M. Application of the Maxim “Grace” in the Guardian Jurist’s Context of Discovery in the light of Distinction between Appointment and Identification of Guardianship (Wilayah). Islamic Government. 2018;22(4):35-52 (In Persian).
