Islamic Government

Islamic Government

Elitism; political legitimacy or divine legitimacy (a comparative study of functions of elitism from the perspective of Nahj al-Balāgha)

Document Type : Original Article

Authors
1 Assistant Professor at Ayatullah Boroujerdi University
2 PhD student in Sociology, Shahid Chamran University, Ahvaz
Abstract
The history of ideas about the position, function and duties of the elite is as long as the history of political philosophy. The idea that human societies have composed of various social forces and classes and the government should be in the hands of superior social groups can be found in the thoughts and ideas of the ancient philosophers of the Middle Ages. There are many theories and approaches in the field of elitism which have been studied qualitatively in this article in comparison with the ideas and thoughts of Muslim thinkers drawing upon the Imam Ali’s ideas and his approaches to elitism in one of his sermons called Shiqshiqiyyah. The study concludes that in the existing non-Islamic approaches to elitism emphasis is laid on the political legitimacy of the elite but Imam Ali’s view in this regard is based on the divine legitimacy and popular acceptance. The former approaches maintain that the elite function to secure their own interests but Imam Ali considers the elite as a social group which has the social responsibity of administering justice, fighting against oppression, and protecting national security. Imam Ali (‘a) has also taken into account the rights and duties of the elite and the masses towards each other, but other approaches have laid much emphasis on the duties of masses towards the elite and their interests.
Keywords

1.     حسین، جامعه‌‌شناسی سیاسی، تهران: نشر نی، 1386.
2.    بیهقى، علی‌ بن ‌زید، معارج نهج‌البلاغه، ج1، قم: بوستان کتاب، 1380.
3.    تنسی، استفان‌دی، مبانی علم سیاست، ترجمه حمیدرضا ملک‌محمدی، تهران: دادگستر، 1379.
4.    جعفرى، محمدمهدى، پرتوى از نهج البلاغه: با نقل منابع و تطبیق با روایات مآخذ دیگر، ترجمه محمود طالقانی، ج1، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1380.
5.    حسین‌زاده، علی‌حسین و دیگران، «بررسی تأثیر ارزش‌های فرهنگی، شایسته‌سالاری و جامعه‎پذیری سازمانی بر اخلاق کار(مورد مطالعه: کارمندان دانشگاه شهید چمران اهواز)»، مجله جامعه‌شناسی ایران، دوره هفدهم، ش3، 1395.
6.    حیدری ‌نیک، مسعود، حکومت از دیدگاه نهج‌البلاغه، تهران: سبط‌النبی، 1386.
7.    خسروی، غلامرضا، «مبانی مشروعیت سیاسی از دیدگاه امام علی7، اندیشه صادق، ش1، 1379.
8.    خویی، حبیب الله بن محمدهاشم، منهاج البراعة شرح نهج البلاغة، ج2، بیروت: علی عاشور، 1429ق.
9.    راش، مایکل، جامعه و سیاست، ترجمه منوچهر صبوری، تهران: سمت، 1381.
10.    روشه، گی، تغییرات اجتماعی، ترجمه منصور وثوقی، تهران: نشر نی، 1385.
11.    شاکرین، علیرضا، «مشروعیت چیست؟»، پرسمان، ش7، 1382.
12.    طاهری، ابوالقاسم، اصول علم سیاست، تهران: دانشگاه پیام نور، 1382.
13.    طوسی، محمد بن حسن، الامالی، قم: دارالثقافة، 1414ق.
14.    عابدی ‌اردکانی، محمد، «پاره‌تو و نخبه‌‌گرایی»، ماهنامه‌ اطلاعات سیاسی اقتصادی، سال بیست و چهارم، ش5و6، 1388.
15.    عظیمی ‌دولت‌آبادی، امیر، منازعات نخبگان سیاسی و ثبات سیاسی در جمهوری اسلامی ایران، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1387.
16.    علی‌خانی، علی‌اکبر، مشارکت سیاسی، تهران: سفیر، 1377.
17.    عنایت، حمید، بنیاد فلسفه سیاسی در غرب، تهران: زمستان، 1386.
18.    غریری، سامی و محمدجواد مغنیه، در سایه‌سار نهج‌البلاغه، ترجمه فی‌الظلال نهج‌البلاغة، ترجمه محمدجواد معموری، ج1، تهران: دارالکتاب الاسلامی، 1388.
19.    قادری، حاتم، «تحول مبانی مشروعیت خلافت از آغاز تا فروپاشی عباسیان»، پایان‌نامه دکتری، 1375.
20.    قوام، عبدالعلی، سیاست‌های مقایسه‌ای، تهران: سمت، 1380.
21.    کلگ، استوارت، چهارچوب‌های قدرت، ترجمه مصطفی یونسی، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1383.
22.    کللی، قیصر، فرهنگ فلسفی و فلسفه سیاسی، تهران: پایان، 1387.
23.    گیدنز، آنتونی، جامعه‌‌شناسی، ترجمه منوچهر صبوری، تهران: نشر نی، 1383.
24.    مارش، دیوید و استوکر، جری، روش و نظریه در علوم سیاسی، ترجمه امیرمحمد حاجی‌یوسفی، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1384.
25.    مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج29، بیروت: دارالرضا7، بی‎تا.
26.    محمودی، محمدباقر، نهج‌السعادة فی المستدرک نهج‌البلاغة، تصحیح عزیز آل ‌طالب، ج2، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1376.
27.    مطهری، مرتضی، امامت و رهبری. تهران: صدرا، 1364.
28.    مطهری، مرتضی، سیری در نهج‌البلاغه، تهران: صدرا، 1394.
29.    معرفت، محمدهادی، ولایت فقیه، قم: التمهید، 1377.
30.    مفید، محمد بن محمد، الارشاد فى معرفة حجج اللّه على العباد، ج1، بیروت: دارالمفید، 1414ق.
31.    مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین7، ج8، قم: مدرسه امام علی بن ابی‌طالب7، 1386.
32.    میخلز، روبرت، جامعه‌‌شناسی احزاب سیاسی، ترجمه احمد نقیب‌زاده، تهران: قومس، 1385.
33.    نصر اصفهانی، مهدی و نصر اصفهانی، علی، «شایسته‌سالاری در مدیریت جامعه با تأکید بر اندیشه‌های سیاسی امام علی7»، فصلنامه معرفت سیاسی، سال دوم، ش2، 1389.
34.    نقیب‌‌زاده، احمد، درآمدی بر جامعه‌‌شناسی سیاسی، قم: مهر، 1385.
35.    نواب ‌لاهیجانى، محمدباقر بن محمد، شرح نهج‌البلاغه، تصحیح و تعلیق محمدمهدى جعفرى و محمدیوسف نیرى، تهران: مرکز پژوهشی میراث مکتوب، 1379.
36.    نوایی، علی‌اکبر و سیدموسوی، سیدحسین، «ساختار حکومت در نهج‌البلاغه»، مطالعات تفسیری، سال دوم، ش6، 1390.
37.    نوایی، علی‌اکبر، نظریه دولت دینی، قم: دفتر نشر معارف، 1381.
38.    ونیسنت، اندرو، نظریه‌های دولت، ترجمه حسین بشیریه، تهران: نشر نی، 1371.
39.    هیوود، اندرو، مفاهیم کلیدی در سیاست، ترجمه حسن کلاهی و عباس کاردان، تهران: علمی فرهنگی، 1387.
40.    Bourdieu, Pierre, Fourth Lecture.Universal Corporatim: The Role of Intellectuals in the Modern World, Poetics Today; No12; Vol 4, 1991.
41.    Laswell. H. & Kaplan, M, Power and Society, New Haven, 1950.
42.    Mosca ,G. The Ruling Class. NewYork: Mc Graw Hill, 1939.
43.    Marger, M.N. Elites and masses: An Introduction to political Sociology. New York: D.van Nostrand co, 1981.
44.    Pareto, V. Sociological Writings. London: Pall Mall, 1966.
45.    Pareto, V. Allgempine Sociologie. Frankfurt, 1969.
46.    Parry, G. Political Elites, London: Allen unwin, 1969.
Tawney, R.H, Equality. London: Allen unwin, 1931.

  • Receive Date 20 May 2021
  • Revise Date 25 November 2021
  • Accept Date 25 November 2021