To settle arguments or conflicts of the parties, two judges may be involved, a judge who is appointed in the Islamic Law, and a judge who makes judgements on the basis of arbitration institution. The study of the legitimacy of this highly helpful institution to the judiciary constitutes the basic question of this article. There have been little disputes over the legitimacy of this institution among the Muslim jurisconsults, and finally its legitimacy has been generally accepted at the time of the Infallible Imams (peace be upon them). Regarding the possibility of personal judgement on the basis of arbitration institution when the Infallible Imams are not present, the well-known religious scholars, basing their arguments on certain traditions (transmitted reports), believe that if the judge is a mujtahid (a jurisprudent who can infer Islamic rulings from resources and is an authority on Divine Law), his decision is legally binding (operative) whether he is an appointed judge or he is a judge by arbitration; and if the he is not a mujtahid, his decision, even if there is a mutual agreement between parties on his decision, is not legally binding or operative. They have made the conclusion that the judge by arbitration can be attributed to someone who, despite of being qualified to occupy the office of a judge, is not appointed as a judge by the Infallibles (peace be upon them) when they are present. This article tries to cast light on the arguments for the legitimacy of judgement on the basis of arbitration institution. However, due to the fact that the traditions concerning the judge by arbitration are said to have general application, that no attention is paid to the distinction between presence and nonpresence of the Infallibles (peace be upon them) as an important factor as regards traditions, and that the assumption of the wise is to be taken into consideration, the commonly accepted view regarding the issue in question has been scrutinized. To sum up, taking into consideration the traditions quoted by Abikhadijah, the ability to make judgements (being a mujtahid) is considered not to be the necessary and special qualification of a judge by arbitration. In addition, in the Islamic government, when the Infallibles (peace be upon them) are not present, the legitimacy of this institution as the one which can settle the disputes has been established.
1. قرآن کریم. 2. ابن هشام، ابومحمد عبدالملک، السیرة النبویة، ج1و3، قاهره: چاپ محمد محیی الدین عبدالحمید، بیتا. 3. ابویعلی، محمد بن حسین، الاحکام السلطانیة، بیروت: دارالفکر، 1414ق. 4. انصاری، مرتضی، القضاء و الشهادات، قم: کنگره جهانى بزرگداشت شیخ اعظم انصارى، 1415ق. 5. تبریزى، جواد بن على، أسس القضاء و الشهادة، قم: دفتر مؤلف، بیتا. 6. تسخیری، محمدعلی و مشیرفر، شیوا، «حکمیت در فقه اسلامی»، مجله تحقیقات اسلامی، ش1 و 2، 1396. 7. جعفری لنگرودی، محمد جعفر، ترمینولوژی حقوق، تهران: کتابخانه گنج دانش، چ22، 1388. 8. جمعی از مؤلفین، دانشنامه جهان اسلام، زیر نظر غلامعلی حداد عادل، ج6، تهران: بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، 1380. 9. حائری، سید کاظم، «لقطه و مجهول المالک(1)»، مجله فقه اهل بیت:، قم: مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت:، سال چهاردهم، ش56، بیتا. 10. حائری، سید کاظم، القضاء فی الفقه الإسلامی، قم: مجمع الفکر الاسلامی، 1415ق. 11. حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة، ج1، 18و27، قم: مؤسسه آل البیت:، 1409ق. 12. خوانساری، سیداحمد، جامع المدارک فی شرح مختصر النافع، ج6، قم: مؤسسه اسماعیلیان، چ2، 1405ق. 13. خویی، سیدابوالقاسم، مبانی تکملة المنهاج، ج41، قم: مؤسسه احیاء آثار الامام الخوئی، 1422ق. 14. زحیلی، وهبه، الفقه الاسلامی وادلته، ج8، دمشق: دارالفکر، الطبعة الرابعة، 1997م. 15. سبزواری، محمد باقر، کفایة الأحکام، ج2، قم: مهر، بیتا. 16. سبزواری، سید عبدالعلی، مهذب الأحکام، ج27، قم: مکتبه آیةالله سبزواری، چ4، 1413ق. 17. سیفی مازندرانى، على اکبر، دلیل تحریر الوسیلة ـ الخمس، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1417ق. 18. شبیری زنجانی، سید موسی، «درس خارج فقه حوزه علمیه قم»، سایت مدرسه فقاهت، 1/10/1389. 19. شریف رضی، محمد بن الحسین، حقائق التأویل فی متشابه التنزیل، بیروت: دارالمهاجر، 1406ق. 20. شهید ثانی، زین الدین بن علی بن احمد عاملی، الروضة البهیة، ج1و3، قم: انتشارات داوری، 1410ق. 21. شهید ثانی، زین الدین بن علی بن احمد عاملی، مسالک الأفهام إلى تنقیح شرائع الإسلام، ج13، قم: مؤسسة المعارف الاسلامیة، 1413ق. 22. صاحب بن عباد، کافی الکفاه، اسماعیل بن عباد، المحیط فی اللغة، ج5، بیروت: عالم الکتاب، 1414ق. 23. طبری، محمد بن جریر، تاریخ الرسل و الملوک، تهران: چاپ افست، 1965م. 24. طوسی، محمد بن حسن، الخلاف، ج3، 4و 6، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، 1397ق. 25. طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، قم: مؤسسه نشر الفقاهة، 1417ق. 26. علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهر، إرشاد الأذهان إلى أحکام الإیمان، ج2، قم: مؤسسه نشر اسلامی، 1410ق. 27. علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهر، قواعد الاحکام، ج3، قم: مؤسسه نشر اسلامی، 1413ق. 28. علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهر، تحریر الاحکام الشرعیة علی مذهب الامامیة، ج5، قم: مؤسسه امام صادق7، 1420ق. 29. علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهر اسدی، ارشاد الاذهان الی احکام الایمان، ج5، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1410ق. 30. عمید زنجانى، عباسعلى، فقه سیاسى، ج3، تهران: امیر کبیر، چ4، 1421ق. 31. فاضل لنکرانی، محمد، تفصیل الشریعة، کتاب النکاح، قم: مرکز فقهی ائمه اطهار:، 1412ق. 32. فاضل هندی، بهاء الدین محمد بن تاج الدین حسن بن محمد اصفهانی، کشف اللثام و الإبهام عن قواعد الأحکام، ج7و10، قم: مؤسسه نشر اسلامی، 1416ق. 33. فضل الله، سید محمد، فقه القضاء، بیروت: دارالملاک للطباعة و النشر و التوزیع، 2004م. 34. قرشی، سیدعلیاکبر، قاموس قرآن، ج2، تهران: دارالکتب الاسلامیة، چ6، 1412ق. 35. قطب راوندی، قطب الدین، فقه القرآن، ج2، قم: مکتبة آیةالله مرعشی نجفی، چ2، 1405ق. 36. قماشی، محمدسعید، «قاضی تحکیم یا سیاست خصوصیسازی قضاوت»، مجله فقه اهل بیت:، ش10، 1376. 37. کشاورز، بهمن، نگرشی به قانون تشکیل دادگاههای عمومی و انقلاب، تهران: نشر میزان، 1374. 38. کلینی، ابوجعفر، محمد بن یعقوب، الکافی، ج1، تهران: دار الکتب الاسلامیة، چ4، 1407ق. 39. گلپایگانى، سیدمحمدرضا، کتاب القضاء، ج1، قم: دار القرآن الکریم، 1413ق. 40. ماوردی، ابی الحسن علی بن محمد بن حبیب، الاحکام السلطانیة و والولایات الدینیة، کویت: مکتبةدار ابن قتیبه، 1409ق-1989م. 41. محمدی گیلانی، محمد، قضا و قضاوت در اسلام، تهران: نشر سایه، 1378. 42. معین، محمد، فرهنگ فارسی معین، ج1، تهران: امیرکبیر، چ24، 1386. 43. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة و البرهان، ج12، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، 1414ق. 44. موسوی اردبیلى، سیدعبدالکریم، فقه القضاء، ج1، قم: جامعة المفید، چ2، 1423ق. 45. موسوی گرگانی، سیدمحسن، «پژوهشی در قضاوت زن»، مجله فقه اهل بیت:، ش30، تابستان1381. 46. مؤمن قمی، محمد، مبانی تحریرالوسیلة، ج1، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1422ق. 47. نجاشى، ابو الحسن، احمد بن على، رجال النجاشی ـ فهرست أسماء مصنفی الشیعة، ج1، قم: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1407ق. 48. نجفی، زین العابدین، «سیستم قضایی خصوصی به روش قاضی تحکیم از منظر فقه شیعه»، مقالات و بررسیها، ش77، بهار و تابستان 1384. 49. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام، ج40و41، بیروت: دارالاحیاء التراث العربی، چ7، 1981م. 50. نراقی، احمد، مستند الشیعة فی أحکام الشریعة، ج17، قم: مؤسسه آل البیت:، 1415ق. 51. واحدی، قدرت ا...، آیین دادرسی مدنی، ج1، تهران: نشر میزان، چ3، 1387.
hakimian,A M , Hūshmand,H and chegini,M . (2021). The Study of the Possibility of Personal Judgement by Arbitration in the Islamic Government in the Period of Occultation. Islamic Government, 25(4), 55-84.
MLA
hakimian,A M , , Hūshmand,H , and chegini,M . "The Study of the Possibility of Personal Judgement by Arbitration in the Islamic Government in the Period of Occultation", Islamic Government, 25, 4, 2021, 55-84.
HARVARD
hakimian A M, Hūshmand H, chegini M. (2021). 'The Study of the Possibility of Personal Judgement by Arbitration in the Islamic Government in the Period of Occultation', Islamic Government, 25(4), pp. 55-84.
CHICAGO
A M hakimian, H Hūshmand and M chegini, "The Study of the Possibility of Personal Judgement by Arbitration in the Islamic Government in the Period of Occultation," Islamic Government, 25 4 (2021): 55-84,
VANCOUVER
hakimian A M, Hūshmand H, chegini M. The Study of the Possibility of Personal Judgement by Arbitration in the Islamic Government in the Period of Occultation. Islamic Government. 2021;25(4):55-84 (In Persian).
