The concept of Legal Addresses (khitabÁt-e qÁnÙniyah) is one of Imam Khomeini's scientific innovations in the field of Usul-e Fiqh or principles of Islamic jurisprudence. He has presented this concept as a part of the discussion concerning the methodology of legislation and issuance of legal rulings, maintaining that those instructions or messages which are not directed to a particular person and are general or universal have been issued with the intention of establishing a law not taking into consideration the power and knowledge as qualifiers for different situations of those people who are subject to legal obligation (mukallaf ) In fact, the ordinance is directed to the general titles postulated in the addresses. Since this theory enjoys tremendous importance and has far-reaching implications in legal studies, the article seeks to examine its important effects and implications in the principles of jurisprudence. Drawing upon descriptive-analytic method and referring to library data, this research has been conducted. The result of this study is the clarification of the implications of this theory in a number of important issues and topics of discussions in political jurisprudence such as ‘the necessity of taking measures to form Islamic government even when there is no power or authority to do so’ and ‘the priority of societal approach to security over the individual approach to security’.
1. احمدی طالشیان، محمد رضا، تحول مفهوم حاکم جائر در فقه سیاسی شیعه، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1388. 2. امام خمینی، سید روح الله، الخلل فی الصلاة، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1384. 3. امام خمینی، سید روح الله، انوار الهدایة، ج2، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1415ق. 4. امام خمینی، سید روح الله، تنقیح الأصول، مقرر: حسین تقوی اشتهاردی، ج3، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1418ق. 5. امام خمینی، سید روح الله، تهذیب الاصول، ج1و3، قم: دار الفکر، 1382. 6. امام خمینی، سید روح الله، جواهر الاصول، مقرر: محمد حسن مرتضوی لنگرودی، ج3، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1376. 7. امام خمینی، سید روح الله، صحیفه امام، ج8و20، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1389. 8. امام خمینی، سید روح الله، کتاب البیع، مقرر: محمد حسن قدیری، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، بیتا. 9. امام خمینی، سید روح الله، کتاب البیع، ج1، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1421ق. 10. امام خمینی، سید روح الله، کتاب الطهارة، ج2، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، 1422ق. 11. امام خمینی، سید روح الله، معتمد الأصول، مقرر: محمد فاضل لنکرانی، ج1، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1420ق. 12. امام خمینی، سید روح الله، مناهج الوصول إلى علم الأصول، ج2، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام;، 1415ق. 13. انصاری، مرتضی، فرائد الاصول، ج2، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، 1416ق. 14. انصاری، مرتضی، مطارح الأنظار، ج1، قم: مجمع الفکر الاسلامی، چ2، 1383. 15. ایروانى، باقر، دروس تمهیدیة فی الفقه الاستدلالی على المذهب الجعفری، ج3، قم: جامعة المصطفی العالمیة، 1427ق. 16. ایزدهی، سید سجاد، فقه سیاسی امام خمینی;، قم: مؤسسه چاپ و نشر عروج، 1390. 17. جعفری، محمدتقی، رسائل فقهی، تهران: مؤسسه منشورات کرامت، 1419ق. 18. جمعى از پژوهشگران، زیر نظر هاشمی شاهرودى، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت:، ج1، قم: مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى، 1426ق. 19. حلّى، حسین، بحوث فقهیة، قم: مؤسسة المنار، 1415ق. 20. خمینى، سید مصطفی، تحریرات فی الأصول، ج3، قم: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى1، 1418ق. 21. خمینی، سید حسن، «اصل شرطیت قدرت در تکالیف و تأثیر آن بر اندیشه سیاسی امام خمینی»، پژوهشنامه متین، ش3 و4، 1378. 22. روحانی، حسن، خاطرات دکتر حسن روحانی، تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری، 1392. 23. روزنامه کیهان، 19 اسفند، ش10657، 1357. 24. سند، محمد، «نگاهی جدید به مباحث علم اصول»، پژوهشهای اصولی، ش2و3، 1381و1382. 25. شهیدی تبریزى، میرزا فتاح، هدایة الطالب إلی أسرار المکاسب، ج1، تبریز: چاپخانه اطلاعات، 1375. 26. شیرازى، میرزا محمد تقى، حاشیة المکاسب، ج 1، قم: منشورات الشریف الرضی، 1412ق. 27. طباطباییفر، سید محسن، «امر به معروف و نهی از منکر در فقه سیاسی شیعه»، علوم سیاسی، ش54، 1390. 28. علیدوست، ابوالقاسم، فقه و عرف، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1384. 29. فاضل لنکرانی، محمد، دراسات فی الأصول، ج1، قم: دارالتفسیر، 1383. 30. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج14، قم: دارالحدیث و النشر، 1429ق. 31. مقیمی، ابوالقاسم، «نظریة الخطابات القانونیة»، فقه اهل بیت:، ش42، 1384. 32. مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى;، خطابات قانونیه، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی;، 1386. 33. نائینى، محمد حسین، فوائد الاُصول، ج4، قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1376. 34. نجفى، محمد حسن، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج38، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، 1404ق. 35. ولایی، عیسی، فرهنگ تشریحی اصطلاحات اصول، تهران: نشر نی، 1387.
RAGHEBI,M and Sadoughi,A . (2019). The Concept of Legal Adresses (Khitābāt-e Qānuniyah) of Imam Khomeini and Its Implications for Political Jurisprudence. Islamic Government, 24(3), 5-24.
MLA
RAGHEBI,M , and Sadoughi,A . "The Concept of Legal Adresses (Khitābāt-e Qānuniyah) of Imam Khomeini and Its Implications for Political Jurisprudence", Islamic Government, 24, 3, 2019, 5-24.
HARVARD
RAGHEBI M, Sadoughi A. (2019). 'The Concept of Legal Adresses (Khitābāt-e Qānuniyah) of Imam Khomeini and Its Implications for Political Jurisprudence', Islamic Government, 24(3), pp. 5-24.
CHICAGO
M RAGHEBI and A Sadoughi, "The Concept of Legal Adresses (Khitābāt-e Qānuniyah) of Imam Khomeini and Its Implications for Political Jurisprudence," Islamic Government, 24 3 (2019): 5-24,
VANCOUVER
RAGHEBI M, Sadoughi A. The Concept of Legal Adresses (Khitābāt-e Qānuniyah) of Imam Khomeini and Its Implications for Political Jurisprudence. Islamic Government. 2019;24(3):5-24 (In Persian).
