مدیرمسئول سیدهاشم حسینی بوشهری

سردبیر سید هاشم حسینی بوشهری

دبیر تحریریه محمدعلی لیالی

هیات تحریریه محسن اراکی علیرضا اعرافی حسین جوان آراسته سیدهاشم حسینی بوشهری عسگر دیرباز محمود رجبی محسن قمی عباس کعبی محمدعلی لیالی فصلنامه علمی - پژوهشی حکومت اسلامی 1561-008X 21 4 2017 05 22 Development of Political Jurisprudence along with the Course of Shi‘ī Political Jurisprudence سیر تحول و تکامل فقه سیاسی در ادوار تطور فقه سیاسی شیعه 55 82 91441 FA مهدی طاهری موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی ره رسول حکمی شلمزاری دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی Journal Article 2016 10 15 Research into the history of political jurisprudence (fiqh) can be conducted with different approaches. The selected approach to the issue in question is to bring the political and social developments in the history of political jurisprudence into sharp focus in this research work. According to this approach, the history of the political jurisprudence in its evolutionary course are divided into four periods: ‘formation’, ‘formulation’, ‘establishment’, and ‘fulfilment’. In the first period the jurisprudential principles regarding the Prophetic Jurisprudence (figh al-Nabi), the Caliphate Jurisprudence (fiqh al-Khilafah), and the Imamate Jurisprudence (fiqh al-ImÁmah) have been formed. The most important feature of the formation period was the measures taken to identify the Shi‘Ð scholars who have embarked on formulating ideas and doctrines into books and preserving the cultural heritage of Shi‘ism. Their strategy regarding the political jurisprudence was mainly to provide ‘political statements’. The ‘establishment period’ can be said to be the active presence of Shi‘Ð jurisprudence which was once marginalized. The introduction of Shi‘Ð jurisprudence into the contemporary real life, its social influence as well as its conflict with the model which lends support to monarchy as a system of government transforms the strategy of the political jurisprudence from political statement into a ‘political theory’. In the fourth period, political jurisprudence leaves its theoretical realm and enters the realm of ‘political system’. In this model, through a series of political processes and developments, the Muslim jurist, faqih, acquire merits to be put on the top of the political power hierarchy. پژوهش پیرامون تاریخ فقه سیاسی با رویکردهای متعددی امکان‌پذیر است. محور قرار دادن تحولات سیاسی و اجتماعی در تاریخ فقه سیاسی، رویکرد برگزیده این پژوهش است. براساس این رویکرد، تاریخ فقه سیاسی در یک سیر تکاملی به چهار دوره تکوین، تدوین، تثبیت و تحقق تقسیم گردیده است. در دوره تکوین شاهد مبانی فقهی «فقه النبی»، «فقه الخلافة» و «فقه الامامة» می‌باشیم. مهم‎ترین ویژگی دوره تدوین، اقدامات هویتی علمای شیعه در تدوین کتب و حفظ تراث تشیع بوده و کارویژه غالب فقه سیاسی در این دوره‌ «گزاره سیاسی» است. دوره تثبیت، دوره حضور فقه سیاسی شیعه از حاشیه به متن تحولات سیاسی می‌باشد. ورود جریان فقاهت، نفوذ اجتماعی آن و در نهایت تقابل این جریان با مدل سلطنت، کارویژه فقه سیاسی را از گزاره سیاسی به «تئوری سیاسی» تبدیل می‌نماید. فقه سیاسی در دوره چهارم، از ساحت تئوری خارج و به ساحت «نظام سیاسی» ورود می‌نماید. در این مدل فقیه از متن تحولات به رأس هرم قدرت سیاسی می‌نشیند.

https://mag.rcipt.ir/article_91441_90190f5cc67e1e2dcd113a505552b3fe.pdf